Revolutionary Road
“Hiçbir şeyden konuşmasak olmaz mı? Yani her günü böyle geldiği gibi geçirsek, elimizden geleni yapsak ve kendimizi her zaman her şeyi konuşmak zorunda hissetmesek.” *
Ricahard Yates’in aynı adlı kitabından uyarlama Sam Mendes filmi. American Beauty’de ele aldığı meseleye geri dönüyor Mendes, ama bana kalırsa bu sefer insanın kendi cehennemi, aile ve toplum cehennemi üzerine daha dürüst bir film yapıyor.
Revolutionary Road; hayaller, korkular, umutsuzluk, toplumsal roller, cesaret ve pek çok şey üzerine derin ve karanlık bir film. Frank ve April Wheeler genç ve parlak bir çifttir. Beklenmedik bir hamilelik yüzünden evlenip kendilerine herkes gibi sıradan bir hayat kurmuşlardır. Frank, babasının yıllarca çalıştığı Knox Ofis Makineleri’nde gönülsüz de olsa çalışmak zorunda kalmış, April da kötü giden tiyatro kariyerini bırakmıştır. Herkes gibi yaşarlarken aslında farklı olduklarına inanmaya devam ederler. Ancak April bunun bir aldatmaca olduğunu anlar. Burada kalmaya devam ederlerse bu hayatı yaşayıp tükeneceklerinin farkına varır. Paris’e taşınmaya, orada kendisi çalışırken Frank’in hayatta ne yapmak istediğini bulması için düşünmesine onu ikna eder. Bu plan hayatlarını bir süre değiştirir. Gerçekten farklı olduklarını hissederler, bu hem birbirleriyle ilişkilerine hem de çevreleriyle ilişkilerine yansır. Frank, her sabah kendisine benzeyen herkesle birlikte bindiği trende ve iş yerinde diğerlerinden farklı görünür. Yürüyüşü değişmiştir ve daha şimdiden –koyu takım elbiseleri içindeki insanlar yanından hızla geçip giderken- durup gülümseyerek çevresine bakmayı öğrenmiştir. Ama yine beklenmedik şeyler olur. Frank terfi alır, April yeniden hamile kalır. Frank’in Paris hayaline inancı zaten baştan beri güçlü değilken zamanla iyice azalır. Ve o, umuda doğru yapılacak büyük yolculuk gerçekleşmez. Yaşadıkları beyaz ve “şirin” evi onlara satan emlakçı Helen Givings’in “akıl hastası” oğlu John tarafından asıl gerçek dile getiriline kadar kendilerini kandırmaya devam ederler. Onların bu gidişine sevinen ve umutsuzluk sözcüğünü dile getirme yürekliliklerinden ötürü onları tebrik eden John, durumun gerçekliğini ortaya döker. Frank belli ki kendine ayıracağı özgür zamandan korkmuş ve sanıldığı gibi ilginç ve zeki bir adam olmadığının ortaya çıkacağından endişelenmiş ve burda, herkesin onun hakkında öyle düşündüğü yerde yaşamayı, gerçeği değil, bu yanılsamayı seçmiştir. Güvenlik duygusundan ve paranın getireceği rahat hayattan vazgeçememiştir. Bu filmin en önemli sahnelerinden biridir, çünkü devamında Frank ve April’in yaşayacağı o büyük kavgayı, her şeyin çözüleceği anı getirir.
April, Frank’a oranla daha açık bir karakterdir. Frank her şeyi konuşalım deyip durmasına ve çok konuşmasına rağmen bu açıklığı bir türlü yakalayamaz. Çünkü aklı kendini ikna etmeye, karşısındaki kandırmaya hizmet eder sadece. Böylesinin daha iyi olacağına, beklenmedik hamileliğin burada kalma nedenleri olduğuna kendini ikna etmiştir. Her şeyin sorumluluğunu April’in hasta olmasına ve terapiye ihtiyacı olduğuna bile bağlayacak kadar ikiyüzlüdür. Ama April dürüstlük peşindedir, o, bu bebeğin ikisi tarafından da istenmediğinin gayet farkındadır. John’un dediği “iyi ki o çocuk ben değilim” sözü sadece bilinen bir gerçeği dile getirir. Filmde gerçeğin peşinde olan ve düşüncelerini açıkça ortaya koyan iki kişinin, John ve April’ın delilikle ilişkilendirilmesi tesadüf değildir elbette. Sistemin devamı için yalanlara ihtiyaç vardır ve gülümseyerek yalan söyleyemiyorsanız, üstelik hayal kurmaya devam ediyorsanız Frank ve diğerlerinin gözünde delisinizdir. Çünkü aslında bazı insanların sadece bir ev ve aile gibi basit hayalleri vardır; kendileri olmak ve istedikleri hayatı yaşamak için kendi içlerine doğru yapacakları yolculukları ise ancak deliler göze alır.
Kitaptan pek çok şeyi değişikliğe gidilmiş senaryoda, ama bu değişikliklerin hepsi de yerinde görünüyor, çünkü kitabın geneline hakim o kapkaranlık umutsuzluk korunmuş ve kabus gibi bir film çıkmış ortaya. Kitapta uzun uzun anlatılan herkesin aslında kendini kandırdığı düşüncesi ise Sam Mendes’in ve oyuncuların başarısı sayesinde ayrıntılara ihtiyaç duymaksızın ortaya dökülmüş. Kate Winslet ve Leonardo DiCaprio için söylenecek söz yok. (Kate Winslet’in nasl olup da buradaki oyunculuğu ile değil de The Reader ile Oscar adaylığı aldığını anlamak mümkün değil.) Kavga gecesinde iki oyuncunun da oyuncululukları zirveye çıkıyor ve sabah kahvaltı sırasında devam ediyor. “Yumurtan nasıl olsun” gibi bir cümlenin tüyler ürperten bir gücü olabileceğini Kate Winslet sayesinde anladım. Filmin finali de aynı buz gibi etkiyi yapıyor ve acaba evliliklerin ve daha genel anlamda toplumsal ilişkilerin yürümesinin tek yolu kendini kandırmak ve bazı şeyleri duymamak mı gibi korkunç bir soruyu düşündürerek de bitiyor film.
* Hayallerin Peşinde, Sayfa 272, Doğan Kitap.
Mannen Som Elsket Yngve
Şimdi evvela söyleyeyim, başlıkta adı geçen Yngve bir erkek; kendisini seven adam da doğal olarak erkek. Bu nedenle ve !f İstanbul'un sitesindeki sinopsisi de okuyunca "gay love story" beklentisiyle gittik biz filme. Hatta sanıyorum bu nedenle homofobik eğilimli yurdum erkekleri pek rağbet etmemişlerdi. Lakin film beklentilerimizi boşa çıkardı, hem de çok sevindirici bir biçimde. Zira iç bayan bir aşk hikayesi ya da kör gözüm parmağına bir ilişkidense çok sağlam bir gençlik filmi izledik.
Kısaca özetleyeyim: Takvimler 1989'u göstermektedir, bir grup lise öğrencisi çayır bayır bir yerlere okul gezisine gitmişlerdir, ve bu gezide (daha önce hepimizin de yaşadığı gibi) çok sıkılmışlardır. Özellikle Jarle (Yngve'yi seven adam yani) arkadaşsız, sevgilisiz, kimliksiz, mutsuz bir genç prototipi çizmektedir. Çayır bayır içinde gezerken bir çamur birikintisine battığında kendisine uzanan elin sahibi Helge ise sol siyasete baş koymuş, punk grubu kurma hayallerinde, boynundan Filistin usulü kefiyesini çıkarmayan bir başka liselidir. Bu çamurdan kurtarma operasyonuyla başlayıp sınıftaki kızlardan biri olan Katrine'in ne mükemmel bir kız olduğuyla ilerleyen muhabbet üç ay sonra ikilinin kanka olmasıyla, Matthias Rust Band'i kurmalarıyla, Jarle'nin Katrine'i tavlamasıyla, Helge'nin siyasi tavrının silik bir kopyası haline gelmesiyle devam etmektedir. Taa ki sınıfa yeni bir çocuk, ya da Katerine'in tabiriyle bir Yunan tanrısı, Yngve, gelene kadar.
Eğer ilk görüşte aşk diye bir şey varsa bu Jarle'nin Yngve için hissettikleridir herhalde. Bu aşk arkadaşlık olarak başlar, bir süre sonra Jarle'nin Katrine'e ve arkadaşlarına olan sorumluluklarını yerine getirmeyip neredeyse bütün vaktini Yngve ile geçirmesine neden olur. Dinlediği müzik, ilgilendiği spor, boş zamanlarında yaptığı aktiviteler.... her şey depğişmeye başlar. Fakat bir yandan da bir erkeğe aşık olduğunu kendisi hariç kimseye itiraf edemeyen Jarle durumu örtbas edebilmek için elinden gelen çabayı göstermektedir. Hep birlikte gidilen bir partide aşırı içki ve uyuşturucu (esrarın içine hap sarıp içmek gibi oha! dedirtecek metotlar denenir) sonucu film kopar. Buradan sonrası da spoiler olur.
Film zaten genel olarak seyirlik güzel bir film olmakla birlikte en güzel yanı müzikleriydi. 80'li yıllardan grupların Love will Tear Us Apart (Joy Division), Just Lİke Heaven (The Cure) gibi efsane şarkılarının yanında Matthias Rust Band'in Fittesatan Anarkikomando gibi "kendi bestesi" müthiş eğlenceli şarkılar da çalıyor filmde. Bunun dışında filmin original score tabir edeceğimiz müziklerini de Kaada yapmış (ki bilmeyenlere şiddetle tavsiye edeceğim bir başka parlak kuzey ışığıdır). Özellikle "sanat beni kasmasın" diyenlerdenseniz izleyiniz izletiniz efendim, yaklaşık iki saat boyunca keyifle vakit geçireceksiniz.
Let the right one in (Låt den rätte komma in)

İnsanların korku filmi izleme amacı nedir? Zaten ilerleyen dakikalarda olduruleceği aşikar guzel kızların küçük şortlarıyla bir oraya bir buraya koşturmaları mı, yerleşik hayatın durağanlığından açığa çıkan adrenalin isteği mi,yoksa gizemli ve doğa üstü şeylerin beraberinde getirdiği cazibe mi? Durumu biraz daha özelleştirelim. Bir vampir filminden beklenenler nelerdir? Bram Stoker's Dracula kılıklı karizmatik vampirler mi, yoksa Underworld konseptli savaşçı ama bir o kadar da duygusal olanlar mı aranır bu tür filmlerde? İnanıp inanmamak size bağlı olan birşeydir, bir filmden neler beklediğiniz de yine sizin deneyimlerinizeve önyargılarınıza bağlıdır; ancak Let the Right on in filminde beklediklerinizin - ya da deneyimlediklerinizin - hiçbirini göremeyeceksiniz. Bu film, sadık korku filmi izleyicilerine farklı bir tür sunuyor.
Beklentilerin çoğu mistik olaylar ya da vahşet üstüne yoğunlaşmışken, "kuzey ışıkları" temsilcisi İsveç'ten gelen bu film, bu beklentilerin hiçbirini size sunmuyor. İlk başta kotu olarak algılanabilir belki bu beklentilerin gerçekleşmemesi, ancak korku filmini korkunç yapan şeyin zaten izleyicinin karakerlerle empati kurarak onların yerine korkması/ yaşadıklarını onlarla beraber yaşaması düşünüldüğünde,kendinden bekleneni layıkıyla yerine getiriyor.
Filmin anakahramanı Oskar, 12 yaşında,okuldaki kabadayı çocuklarda surekli dayak yiyen birçocuk olarak karşımızaçıkıyor.Çok fazla arkadaşı yok, zaten okuldaki zamanının çoğunu diğer çocuklardan dayak yemekten kaçarak geçiriyor. Birgun, apartmanlarına yeni taşınan bir kız çocuğunu keşfediyor,Eli'yi. Ancak Eli'de de bir gariplik var sanki, o buz gibi soğukta hiç üşümüyor,çünkü üşümeyi unutmuş. Bazen olu gibi duruyor,güçsüz, yorgun... Ama ne zaman civarlarda biri oldurulse, sanki yendien doğmuş gibi neşeli...
Film, bu andan sonra kesilip, başlangıç kısmı örneğin bir aile dramını ya da isveçte çocukların yaşadığı zorlukları anlatan bir filmle bağlansa, hiç de aykırı durmayacak bir durağanlıkta. Eli'nin üşüyememesi, ya da Eli'nin "mucizevi" bir şekilde bacaklarını kırmadan bir oraya bir buraya atlayıp zıplaması gibi detaylar,bir şekilde kızın bünyesinin dayanıklı olduğuna falan bağlanabilirse sokaktaki iki çocuktan farkları kalmayacak. Her an bir aksiyon olmasını bekleyen izleyiciler için filmin bu kısmı koku filmi ozelliğini taşımıyor belki ama bence filmin gücü biraz da buradan geliyor. Çok küçük detaylarla hikayeyi kafamızda toparlıyoruz. Hiçbirşey gözümüze iğrençlikle ya da zbamm!! efektiyle sokulmuyor; zaten gerçek hayatta hiçbirşey de Hollywood efektleriyle yaşanmadığına gore,film gerçekçiliğini ve gerçek hayatta yaşanabilme olasılığını bu ozellikleriyle arttırıyor.
Film ilerledikçe Oskar'ın Eli'ye olan aşkı da artmaya başlıyor. Bence bu noktada filmin asıl konusu,küçük bir çocuğun bir vampire aşık olursa ne olabilecekleri oluyor.Film, bu nedenle de daha gerçekçi ve daha korkutucu bir hale bürünüyor. Sevdiğiniz insanın vampir olma olasılığı yeterince korkutucu.
Önemli karakterlerden biri de Eli'nin babası olduğunu tahmin ettiğimiz adam. Eli'nin öğünlerini elinden geldiğince karşılamaya çalışan, lakin bunda başarılı olamayınca da kendini sunmaktan çekinmeyen cefakar bir insan kendisi ki daha sonra arkadaşarımla yaptığım konuşmalarda bu adamın Eli'nin eski sevgilisi olabileceği düşüncesi geldi; filmi bir de bu açıdan izlemek, Oskar'ın sonunu tahmin etmek için faydalı bir yol oluyor.
Bir vampirle küçük bir çocuğun dayanışma sahnesi, filmin doruk noktası ve o kadar başarılı bir sahne ki, ne olduğunu anlayamadan ve mistikliğini/ doğaüstülüğünü gözümüze sokmadan izleyicilerin gözlerinin korku ve şaşkınlıkla büyümesine neden oluyor. Gerçek, aslında ciddi anlamda korkutucu bir gerçek, sakin sakin seyirciye anlatılıyor. Alışıldık korku filmlerinin tam tersi bir şekilde,bütün durağanlığıyla film bizleri korkutuyor.
Korku filmlerini,özellikle vampirli olanları çok seven bir insan olarak bu filmi, korku dalına getirdiği yeni bir anlatım tekniği açısından çok sevdim. Let the right one in'i izlemenizi kesinlikle öneririm, testere serisinin aksine çok daha az kanlı, ancak ondan çok daha korkutucu bir film gerçekliğe çok daha yakın olması sebebiyle....
7. Uluslararası Gezici Filmmor Kadın Filmleri Festivali Başlıyor
Bu yıl yedincisi düzenlenen Uluslararası Gezici Filmmor Kadın Filmleri Festivali, 9-15 Mart 2009'da İstanbul'da, Fransız Kültür Merkezi ve İstanbul Modern salonlarında, ardından 20-21 Mart'ta Manisa, 5-6 Nisan'da Urfa ve 11-12 Nisan'da Trabzon'da olacak.
Tema bölümünde bedenimizi mülkiyet, siyaset, şiddet ve savaş alanı yapanlara, bedenimizi yasaklar, yasalar, ayıplar, utançlar, tacizler, dayaklarla zapt edenlere çuvaldızı bol filmler var. Ama aynı bizim de bedenimizi bu zapturapta ve diyet, güzellik, estetik sektörlerine yer yer teslim edebildiğimizi de es geçmeyen bol iğneli filmler var. Tema bölümünde aşağıdaki filmler izlenebilecek:
Ayna/Zeynep Köprülü/Türkiye
Beden Sonuç İlişkisi/Aslı Ertürk/Türkiye
Cam Kırıkları/Fatma Aslan/Türkiye/
Dilberlerin Düğünnü/Emel Sarıkaya, Özlay Bülbül, Burkay Doğan/Türkiye
Dokunma/Ayten Başer/Türkiye
Eve Dönme Vakti/Home Time/Natalie Brady/İngiltere
Gece Evde misin?/ Will You Be Home Tonight?/Genevieve Albert/Kanada
Görücü Usulü/Blind Date/Jang Hee sun/Kore
Haz Teknolojisi/ Passion and Power: The Technology of Orgasm /Wendy Slick - Emiko Omori /ABD
İçimde Var Bir Yabancı/The Stranger in Me/Emily Atef/Almanya
İçli Dışlı Muhabbetler/a Woman's Name/Yolanda Mazkiaran/İspanya
İd/Simge Gökbayrak/Türkiye
Kadınlığın Suretleri/the Famine Within/Katherina Gilday/Kanada
Karanlık Kutu/Obscura Camera/Maria Victoria Meniz/Arjantin
Kuzgun/Neyir Erkan /Türkiye
Meme Belası/Busting Out/Francine Strickwerda, Laurel Spellman Smith/ABD
Mutluluk Dansı/Dancing to Happiness/Barbara Seiler/İsviçre
Öteki Ben/Mukadder Püskürt/Avusturya
Sarı Zarf/The Yellow Envelope/Delphine Hermans/Belçika
Teyzeler/Rough Aunties/Kim Longinotto/İngiltere
Yanılgı/Ezgi Kaplan/Türkiye
Yer Yarılsa/She Wanted to Be Burnt/Ruth Paxton/İskoçya
Kadınların Sineması bölümünde, emekleri, tarihleri, siyasette, sinema setlerinde var olma mücadeleleri, zorunlu ya da gönüllü deneyimleri, aradıkları, düşleri yani kadınların kamerasından kadınlar, başkaları, kadınların dünyası ve dünyaya bakışını yansıtan filmler var. Kadınların Sineması bölümünde aşağıdaki filmler izlenebilecek:
Anahtar/Elif Gunay/Türkiye
Arada/In Between /Silvina Der-Meguerditchian/Arjantin - Almanya
Başka Diyarların Çocukları/Nazlı Eda Noyan/Türkiye
Bu Ne Güzel Demokrasi/Belmin Söylemez - Somnur Vardar - Haşmet Topaloğlu -Berke Baş/Türkiye
Eğer Gülebilirsem/To See If I am Smiling/Tamar Yarom/İsrail
Elektrozyon/Electreecity/Sarah Davison, Sarah Duffield-Harding/İngiltere
Fraulein/Fraulein/Andrea Staka/İsviçre - Almanya
Gemeinschaft/Özlem Akın/Türkiye
Hiza Al/Take Note/Elite Zexer/İsrael
Kadınlar Köprüsü/The Ladies Bridge/Karen Livesey/İngiltere
Kameralı Kadınlar/Shooting Women/Alexis Krasilovsky/ABD
Kış MüziğiWinter/Einat Erez/İsrail
Lakshimi ve Ben/Lakshimi and Me/Nishtha Jain/Hindistan
Lilit'in Kızkardeşleri/Emel Çelebi/Türkiye
Ömrümüzün En Güzel Günü/The Best Day We Ever Had/Katie Steed - Aaron Wood/İngiltere
Pandora'nın Kutusu/Yeşim Ustaoğlu/Türkiye - Fransa - Belçika - Almanya
Riskli Hayatlar/Precarious Lives/Joanne Richardson/Romanya
Ruth/Ruth/KerenAbitan/İsrael
Son Kumsal/Rüya Arzu Köksal/Türkiye
Süt ve Çikolata/Senem Tüzen/Türkiye
Ters/Ece Öztunç İpek Tiryaki/Türkiye
Transasya/Bingöl Elmas/Türkiye
Vatandaşlık Halleri/Şehbal Şenyurt/Türkiye
Film gösterimlerinin yanı sıra dört ilde de yapılacak "Kadın Bedeninin Seyri: Sinema, Beden, Cinsiyetçilik" paneli, film okuma atölyesi ve yönetmenlerle söyleşilerin de olacağı festival, 2008 Türkiye Sineması Cinsiyetçilik Ödülleri 1. Altın Bamya'ya da ev sahibeliği yapıyor.
Festivalde birlikte olmak dileğiyle.
NOT: ALINTIDIR.
81. Oscar Ödülleri
Slumdog Millionaire sekiz dalda ödül alarak düşündüğümün aksine geceye damgasını vuran film oldu. Diğer ödüllerse sanırım beklendiği gibi;
* En İyi Film: Slumdog Millionaire
* En İyi Kadın Oyuncu: Kate Winslet (The Reader)
* En İyi Erkek Oyuncu: Sean Penn (Milk)
* En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu: Penélope Cruz (Vicky Cristina Barcelona)
* En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu: Heath Ledger (The Dark Knight)
* En İyi Yönetmen: Danny Boyle (Slumdog Millionaire)
* En İyi Özgün Senaryo: Dustin Lance Black (Milk)
* En İyi Uyarlama Senaryo: Simon Beaufoy (Slumdog Millionaire)
* En İyi Animasyon: Wall-E (Walt Disney; Andrew Stanton)
* Yabancı Dilde En İyi Film: Departures (Japonya)
* En İyi Belgesel: Man on Wire (James Marsh, Simon Chinn)
* En İyi Görüntü Yönetmeni: Anthony Dod Mantle (Slumdog Millionaire)
* En İyi Sanat Yönetimi: Donald Graham Burt, Dekor: Victor J. Zolfo (The Curious Case of Benjamin Button)
* En İyi Kostüm: Michael O'Connor (The Duchess)
* En İyi Kurgu: Chris Dickens (Slumdog Millionaire)
* En İyi Ses Miksajı: Ian Tapp, Richard Pryke, Resul Pookutty (Slumdog Millionaire)
* En İyi Ses Kurgusu: Richard King (The Dark Knight)
* En İyi Makyaj: Greg Cannom (The Curious Case of Benjamin Button)
* En İyi Müzik: A.R. Rahman (Slumdog Millionaire)
* En İyi Şarkı: O Saya (Slumdog Millionaire)
* En İyi Görsel Efekt: Eric Barba, Steve Preeg, Burt Dalton, Craig Barron (The Curious Case of Benjamin Button)
* En İyi Kısa Film: Spielzeugland (Jochen Alexander Freydank)
* En İyi Kısa Animasyon: La Maison en Petits Cubes (Kunio Kato)
* En İyi Kısa Belgesel: Smile Pinki (Megan Mylan)
The Wrestler
Bu arabesk girişten sonra ciddiyetle devam etmek mümkün mi bilinmez ama deneyelim. Darren Aronofsky'nin dördüncü filmi, Amerika'da 30 Ocak 2009'da vizyona girdi, bizde !f İstanbul 2009'da galası yapıldı. Eleştirmenler pek beğendi, Oscar adaylıkları geldi, Mickey Rourke'un dönüşü dediler, Bruce Springsteen filmin müziğini meccanen yapmış diye pek sevindiler, sonda Sweet Child o' Mine çaldı çok heyecanlandılar, çünkü onlara göre de "karı kılıklı Cobain" gelip insanlara eğlenmeyi yasak etmişti, halbuki 80ler ne güzeldi. Ayrıca zaten hepsi Soğuk Savaş'ı görmüş çocuklardı, televizyonda Rocky Rus rakibine yumruklar atarken "USA, USA" diye tempo tutmuş çocuklardı; e o zaman bu filmin ambiyansı onlar için bir çocukluk hatırasıydı.
Efendim (son bir ciddiyet denemesi), Randy "The Ram" Robinson, ki gerçek adı Robin Ramzinsky'dir (Soğuk Savaş kokusu-1, sonu -sky'le biten Polonyalı-Amerikalı soyadı) 1980'lerde efsane olmuş hala da hatırlanan bir Amerikan güreşçisidir. Özellikle 1989'da bir başka efsane İranlı Ayetullah'la (ki sonradan öğreniyoruz adamın gerçek adı Bob, İranlı bile değil muhtemelen, e o zaman Soğuk Savaş kokusu-2) yaptığı maç hala unutulmamış. Ama aradan geçen 20 yılda the Ram (koç demektir efendim) doğal olarak yıllara pek de meydan okuyamamış. Saçları hala sarı, teni hala bronz, kasları hala top top ama, kuaförden, solaryumdan, steroidden destek almadan olmuyor artık bu işler.
Zaten bilen de biliyor aslında hiç kimse gerçekte dövüşmüyor. "Biraz şundan yaparız, biraz da bundan, hırpalarız birbirimizi biraz, seyirciyi gaza getiririz, sonra Ram Jam'le bitiririz." "Anlaştık Ram, sen en büyüksün!!" Her maçtan önce yaşanan doğal diyaloglar bunlar. Ama artık danışıklı dövüşleri bile kaldırmıyor Koç'un kalbi. Geçirdiği enfarktüs sonrası gözünde hastane gözlüğü, elinde babaanne usulü ilaç torbası, her tarafı yırtık montuyla eve dönüp emekli olduğunu herkese ilan ettiğinde seviniyoruz, oh hayatı seçti diye, zira doktor yasakladı ya güreşi artık.
Ama sonra bakıyoruz ki o hayat aslında hayat değilmiş çünkü bunca yıllık ömründe güreşmekten başka pazarlanabilir bir şeyi hiç olmamış Koç'un. Marketin şarküteri reyonunda yumurta salatası tartmak onun için ölümden de betermiş. Ah aslında onu hayata bağlayacak bir şey olsa, mesela bir kızıyla barışsa, ya da her gün takıldığı kucak dansçısı/striptizci Cassidy/Pam onunla arasındakileri bir iş ilişkisi olarak görmekten vazgeçip hoşlandığını itiraf etse, o bira içtikleri günkü öpüşmenin devamı gelse...
Ahhh ama olmuyor maalesef. Koç da peynir kesmekten bıktığı bir anda parmağını da kesip diyetini ödüyor işinin ve çıkıyor yeniden ringe. Sonrası seyircinin hayalgücüne bırakılmış gibi yapılmış ama son sahnede ekran karardığında salonda hiç kimse bundan sonra ne olacağı konusunda tereddüt etmiyor.
Mickey Rourke efsanevi bir dönüş yaşadı mı emin değilim ama performansı gerçekten takdire şayandı. Sinema dünyasının sönmüş bir yıldızının başka bir sönmüş yıldızı canlandırması muhteşemdi. Filmde yüzünün görünmediği sahne neredeyse yok gibiyken performansı hiç düşmedi. Ama ben en çok Cassidy/Pam'i sevdim/beğendim. Marisa Tomei, ki kendisinin de parlayan bir yıldız olduğunu söylemek zor, iş saatleri ve iş dışı kavramını, o şizofren hayatın yarattığı hüznü, yarım kalmışlığı o kadar güzel hissettirdi ki bize yavaş yavaş derinleşen yüz çizgileri ve gözleriyle... Çok çok güzeldi.
Ana karakterler olduğunu varsaydığımız ekip içinde en sevimsizi Koç'un kızı Stephanie. Gerçi sevimsiz olmaya mecbur bir karakter, babasıyla arasında yaşananlardan sonra Strawberry Shortcake olmazmış o kızdan, ve olmamış da zaten. Gerçi kızdan nefret ettirmesine gerek yokmuş Darren Abimizin ama ettik bir kere. (Ama ben onun yerinde olsam daha da nefret edilebilir bir insan olurdum muhtemelen buna da şükür)
Aronofsky'le tek bağım Requiem for a Dream'di. Pi'ye katlanamadım, the Fountain'ı izlemedim. The Wrestler'dan ilk çıktığımda da filmi sevmediğimi düşünmüştüm. Rocky parodisi gibi geldi bana, bol klişeli biberli. Ama şimdi bakıyorum da bu kadar yazdığıma göre hakkında sevmedim desem de sevmişim aslında, en azından iz bırakmış bende. Bir sürü film gibi bir saatte buhar olup uçmamış aklımdan. Demek ki izlemeye değer bir filmmiş, muhtemelen vizyona girebilirmiş, bu kadar spoiler'dan sonra hala keyfiniz kaçmadıysa gidinizmiş, iyi seyirlermiş...
She-J
She-J ismi aslında filmin konusuna dalalet diyebiliriz. Konumuz şu: iki tane kadın (she) DJ (j) var elimizde. Türkiye'den DJ Beyza ve Hollanda'dan DJ Dame (Natasja). Aşağı yukarı aynı yaşlarda, kariyer basamakları olarak aynı yerlerde iki kadın. İkisi de evli değil, ve ikisinin de 11 yaşında oğulları ve uzun süreli sevgilileri var, ikisinin de sevgililerinin ailesi DJ oldukları ve anne oldukları için bu kadınları oğullarına layık görmüyor. Natasja Lahey'in durgunluğundan düzeninden bıkkın, hareket ister; Beyza İstanbul'un kaosundan, pisliğinden bıkkın tertip, düzen, medeniyet ister. Ama en sonunda birbirlerinin yaşadıkları hayatı gidip yerinde görünce aslında çok da farklı olmadıklarını anlayıverirler.
Film fena değil, anlatmak istediğini anlatmış. Ama bazı kartların üzerine fazla oynanmış bence. Başta annelik... Ben çocuğum olmadığı için mi böyle düşünüyorum bilemiyorum ama kadınların ikisinde de bir "İşime aşığım, sevgilime aşığım, ama en çok oğluma aşığım" modu var ki evlerden ırak. Özellikle Beyza bölümlerde iyice rahatsız edici olabiliyor bu mod. Çünkü kendisi Türk erkeğinin 35 yaşına da gelse çorabını annesine yıkattığından, sonra da anası gibi bir gelin bulup evlenip ömrü hayatını ense yaparak geçirdiğinden şikayet ederken eşek kadar olmuş oğlunun kahvaltısını çocuğun ağzına yedirmekte bir beis görmüyor. Bir yandan ataerkil toplumdan şikayet edip, "Ah hepsi annelerin suçu nasıl yetiştirirsen öyle olur" deyip, diğer yandan "Aslan oğlum evimizin erkeği" söylemlerine girilebiliyor.
İkincisi, yine Beyza'yla ilgili olacak zira Natasja'nın hem filmdeki süresi daha kısa gibi geldi bana hem de "yabancı" olanın dediklerini yabancılığına vermek kolay da "bizden" olan daha bir göze batıyor, Beyza yaptığı işin tamamiyle erkek egemen bir piyasa olduğunu anlatırken işiyle ilgili en fazla "elinin hamuru" şeklinde bir eleştiri aldığını, bir de yolda giderken insanların kendisine tuha tuhaf baktığını söylüyor. Eğlence sektöründe, ve geceleri çalışan, şehir şehir dolaşan, bakımlı, hoş, elinden içki sigara düşmeyen bir kadının karşılaştığı tek tacizin bu kadarla kaldığına inanasım gelmiyor. Eğer öyleyse "canım Türkiye'm" derim ben.
Bir de bu kadınlar, özellikle Beyza kendilerini kimseye beğendiremiyorlar. Oğlunun okulundaki "kokoş"lar eşofmanla geldi diye beğenmiyor, bunlar çalarken dans edecek Rus olduğunu varsaydığımız dansçı kadınlar tişörtle sahne çıkıyorlar diye beğenmiyor, sevgililerin anneleri DJ diye beğenmiyor falan filan. Gerçi Beyza da kimseleri beğenmiyor. Özellikle Türkiye'de insanların hem birer pislik olduklarını hem de pislik olmaktan başka çareleri olmadığını düşünen, ülkesini ve İstanbul'u çok seven ama bir yandan da Avrupa'ya kapağı atmak isteyen, gitse burayı özleyen, gelse gitmek isteyen insanlardan kendisi. Asya Birliği'ne girelim bence diyor, ama "Ah Türkiye de Avrupa gibi olsun" istiyor, ama Türkiye'deki diğer Türklerin kafası onun gibi olmadığından bunun ülkeye zarar vereceğini düşünüyor.
Ha bir de son olarak bu iki kadın birbirini bu filmden önce hiç tanımıyor, ilk defa Natasja İstanbul'a geldiğinde Atatürk Havalimanı'nda karşılaşıyorlar. Ama iki saat sonra bakıyoruz ki Beyza'nın evinde bilgisayardan fotoğraflara bakıyorlar. "Nasıl buldun sevgilimi?" "Beğendim, bence tam bir erkek!" "Ekikikikikiki!!!" E bu nedir şimdi?
Neyse uzatmayayım daha fazla. Filmin sonu mutlu son; gösterilen çabaya, tek kişilik çalışmaya, ucundan kıyısından feminist sinemaya göz kırpan, kadına kadın gözüyle bakan Elvan'a alkışlar bizden. Dediğim gibi meraklısına...
81. Oscar Adayları
"Üç Maymun" aday olacak mı heyecanı ile başladığımız ödül töreninin bu yılki galibi belli ki "Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi" olacak. Filmi tam da Oscarlık olduğu için sevemedim ve David Fincher'a hiç yakıştıramadım. Aynı şekilde "Slumdog Millionaire" de Oscarlık denilebilecek bir film. Fazla yerli yerine oturan hesaplı bir senaryosu, zorlama bir aşk hikayesi var. Tabi tam da bu nedenler yüzünden bu iki film, sürpriz olmazsa ödülleri toplayacaklar.
Sadece sanat yönetimi, kostüm adaylıkları bulunan "Revolutionary Road"un fena halde hakkının yendiğini düşünüyorum. Açıkçası yukarıda saydığım filmlerden çok daha iyi bir film. Sanırım akademi bir tane "Amerikan Güzeli" yeter diye düşünüyor.
Benim için çok fazla öne çıkan bir film yok bu yıl, ama yine de merak etmemek mümkün değil.
Adaylar;
En İyi Film
· "Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi"/"The Curious Case of Benjamin Button" (Paramount-Warner Bros.)
· "Frost/Nixon" (Universal)
· "Milk" (Focus Features)
· "The Reader" (The Weinstein Company)
· "Slumdog Millionaire" (Fox Searchlight)
En İyi Kadın Oyuncu
· Anne Hathaway ("Rachel Getting Married")
· Angelina Jolie ("Sahtekâr"/"Changeling")
· Melissa Leo ("Donmuş Irmak"/"Frozen River")
· Meryl Streep ("Şüphe"/"Doubt")
· Kate Winslet ("The Reader")
En İyi Erkek Oyuncu
· Richard Jenkins ("Ziyaretçi"/"The Visitor")
· Frank Langella ("Frost/Nixon")
· Sean Penn ("Milk")
· Brad Pitt ("Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi")
· Mickey Rourke ("Şampiyon"/"The Wrestler")
En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu
· Amy Adams ("Şüphe"/"Doubt")
· Penélope Cruz ("Barselona, Barselona"/"Vicky Cristina Barcelona")
· Viola Davis ("Şüphe"/"Doubt")
· Taraji P. Henson ("Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi")
· Marisa Tomei ("Şampiyon"/"The Wrestler")
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
· Josh Brolin ("Milk")
· Robert Downey Jr. ("Tropik Fırtına"/"Tropic Thunder")
· Philip Seymour Hoffman ("Şüphe"/"Doubt")
· Heath Ledger ("Kara Şövalye"/"The Dark Knight")
· Michael Shannon ("Hayallerin Peşinde"/"Revolutionary Road")
En İyi Yönetmen
· David Fincher ("Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi")
· Ron Howard ("Frost/Nixon")
· Gus Van Sant ("Milk")
· Stephen Daldry ("The Reader")
· Danny Boyle ("Slumdog Millionaire")
En İyi Orijinal Senaryo
· "Donmuş Irmak"/"Frozen River" (Courtney Hunt)
· "Daima Mutlu"/"Happy-Go-Lucky" (Mike Leigh)
· "In Bruges" (Martin McDonagh)
· "Milk" (Dustin Lance Black)
· "Vol.İ"/"Wall-E" (Senaryo: Andrew Stanton, Jim Reardon, Öykü: Andrew Stanton, Pete Docter)
En İyi Uyarlama Senaryo
· "Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi" (Senaryo: Eric Roth, Öykü: Eric Roth, Robin Swicord)
· "Şüphe"/"Doubt" (John Patrick Shanley)
· "Frost/Nixon" (Peter Morgan)
· "The Reader" (David Hare)
· "Slumdog Millionaire" (Simon Beaufoy)
En İyi Animasyon
· "Bolt" (Walt Disney; Chris Williams, Byron Howard)
· "Kung Fu Panda" (DreamWorks Animation; John Stevenson, Mark Osborne)
· "Vol.İ"/"Wall-E" (Walt Disney; Andrew Stanton)
Yabancı Dilde En İyi Film
· "The Baader Meinhof Complex" (Almanya)
· "Sınıf"/"The Class"/"Entre les murs" (Fransa)
· "Departures" (Japonya)
· "Revanche" (Avusturya)
· "Beşir'le Vals"/"Waltz with Bashir" (İsrail)
En İyi Belgesel
· "The Betrayal (Nerakhoon)" (Yapımcılar: Ellen Kuras, Thavisouk Phrasavath)
· "Encounters at the End of the World" (Yapımcılar: Werner Herzog, Henry Kaiser)
· "The Garden" (Yapımcılar: Scott Hamilton Kennedy)
· "Man on Wire" (Yapımcılar: James Marsh, Simon Chinn)
· "Trouble the Water" (Yapımcılar: Tia Lessin, Carl Deal)
En İyi Görüntü Yönetmeni
· "Sahtekâr"/"Changeling" (Tom Stern)
· "Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi" (Claudio Miranda)
· "Kara Şövalye"/"The Dark Knight" (Wally Pfister)
· "The Reader" (Chris Menges, Roger Deakins)
· "Slumdog Millionaire" (Anthony Dod Mantle)
En İyi Sanat Yönetimi
· "Sahtekâr"/"Changeling" (Sanat Yönetmeni: James J. Murakami, Dekor: Gary Fettis)
· "Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi" (Sanat Yönetmeni: Donald Graham Burt, Dekor: Victor J. Zolfo)
· "Kara Şövalye"/"The Dark Knight" (Sanat Yönetmeni: Nathan Crowley, Dekor: Peter Lando)
· "Düşes"/"The Duchess" (Sanat Yönetmeni: Michael Carlin, Dekor: Rebecca Alleway)
· "Hayallerin Peşinde"/"Revolutionary Road" (Sanat Yönetmeni: Kristi Zea, Dekor: Debra Schutt)
En İyi Kostüm
· "Australia" (Catherine Martin)
· "Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi" (Jacqueline West)
· "Düşes"/"The Duchess" (Michael O'Connor)
· "Milk" (Danny Glicker)
· "Hayallerin Peşinde"/"Revolutionary Road" (Albert Wolsky)
En İyi Kurgu
· "Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi" (Kirk Baxter and Angus Wall)
· "Kara Şövalye"/"The Dark Knight" (Lee Smith)
· "Frost/Nixon" (Mike Hill and Dan Hanley)
· "Milk" (Elliot Graham)
· "Slumdog Millionaire" (Chris Dickens)
En İyi Ses Miksajı
· "Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi" (David Parker, Michael Semanick, Ren Klyce, Mark Weingarten)
· "Kara Şövalye"/"The Dark Knight" (Lora Hirschberg, Gary Rizzo, Ed Novick)
· "Slumdog Millionaire" (Ian Tapp, Richard Pryke, Resul Pookutty)
· "Vol.İ"/"Wall-E" (Tom Myers, Michael Semanick, Ben Burtt)
· "Wanted" (Chris Jenkins, Frank A. Montaño, Petr Forejt)
En İyi Ses Kurgusu
· "Kara Şövalye"/"The Dark Knight" (Richard King)
· "Iron Man" (Frank Eulner, Christopher Boyes)
· "Slumdog Millionaire" (Tom Sayers)
· "Vol.İ"/"Wall-E" (Ben Burtt, Matthew Wood)
· "Wanted" (Wylie Stateman)
En İyi Makyaj
· "Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi" (Greg Cannom)
· "Kara Şövalye"/"The Dark Knight" (John Caglione, Jr., Conor O'Sullivan)
· "Hellboy II: Altın Ordu"/"Hellboy II: The Golden Army" (Mike Elizalde, Thom Floutz)
En İyi Müzik
· "Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi" (Alexandre Desplat)
· "Defiance" (James Newton Howard)
· "Milk" (Danny Elfman)
· "Slumdog Millionaire" (A.R. Rahman)
· "Vol.İ"/"Wall-E" (Thomas Newman)
En İyi Şarkı
· 'Down to Earth' ("Vol.İ"/"Wall-E" filminden; Söz: Peter Gabriel, Müzik: Peter Gabriel and Thomas Newman)
· 'Jai Ho ("Slumdog Millionaire" filminden; Söz: Gulzar, Müzik: A.R. Rahman)
· 'O Saya ("Slumdog Millionaire" filminden; Söz ve Müzik: A.R. Rahman, Maya Arulpragasam)
En İyi Görsel Efekt
· "Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi" (Eric Barba, Steve Preeg, Burt Dalton, Craig Barron)
· "Kara Şövalye"/"The Dark Knight" (Nick Davis, Chris Corbould, Tim Webber, Paul Franklin)
· "Iron Man" (John Nelson, Ben Snow, Dan Sudick, Shane Mahan)
En İyi Kısa Film
· "Auf der Strecke (On the Line)" (Reto Caffi)
· "Manon on the Asphalt" (Elizabeth Marre, Olivier Pont)
· "New Boy" (Steph Green, Tamara Anghie)
· "The Pig" (Tivi Magnusson, Dorte Høgh)
· "Spielzeugland (Toyland)" (Jochen Alexander Freydank)
En İyi Kısa Animasyon
· "La Maison en Petits Cubes" (Kunio Kato)
· "Lavatory - Lovestory" (Konstantin Bronzit)
· "Oktapodi" (Emud Mokhberi, Thierry Marchand)
· "Presto" (Doug Sweetland)
· "This Way Up"(Alan Smith, Adam Foulkes)
En İyi Kısa Belgesel
· "The Conscience of Nhem En" (Steven Okazaki)
· "The Final Inch" (Irene Taylor Brodsky, Tom Grant)
· "Smile Pinki" (Megan Mylan)
adaylar için kaynak sinema.com
Höstsonaten
Bergman’ın 1978 yapımı filmi.
Eva (Liv Ullmann) bir papazla evlidir, oğlu Erik dört yaşına basmadan ölmüştür. Eva, yedi yıldır görmediği annesinin ziyaretini beklerken oğluna ve annesine dair düşünceler içindedir. Annesi Charlotte (Ingrid Bergman) bir konser piyanistidir ve Eva’nın çocukluğundan beri her zaman seyahat etmek zorunda kalmıştır. Charlotte geldiğinde her şey normal görünür. İkisi de heyecanlıdır. Eva hasta kız kardeşi Helena’nın da onunla yaşadığını söyleyince anne ve kız arasında ilk gerilim gelir gelmez yaşanır. Charlotte, Helena’yı görmek için odasına gider. Kızın söylemeye çalıştıklarını Eva ona tercüme eder. Anne, kendi kızına tamamen yabancıdır. İkinci gerilim Eva’nın yemekte piyano çalması ve annesinin onu eleştirmesiyle yaşanır. Sonuçta ikisinin de maskelerini çıkarıp gerçekleri konuştukları gece her şey çözülür. Charlotte konuşmaya çok istekli olmasa da Eva kararlı bir biçimde düşündüğü her şeyi söyler. Charlotte bu nefretin büyüklüğü karşısında sarsılır. Sonra sıra ona gelir. O zamanlar ne düşündüğünü, hissettiğini anlatmaya çalışır. Ancak alt üst görünmektedir. Her şey konuşulduğunda dışarıda güneş doğmaya başlamıştır.
Çok huzursuz bir atmosfer yaratmıştır Bergman filmde. Ama dört kişi arasında neredeyse tek mekanda geçen bu filmin en önemli gücü oyuncularıdır. Her an gerilim dolu ve patlama yaşayacakmış gibi görünen bu karakterleri hepsi de çok iyi canlandırmışlardır. Liv Ullmann, piyano başında annesine baktığı sahnede bakışlarıyla filmle ilgili o kadar çok şey söyler ki. Aslında Bergman filmlerinde karakterler, bakışlara, hareketlere bırakmazlar pek söyleyeceklerini, onlar en şeffaf hale gelene kadar konuşurlar. Yine de birbirlerine bir türlü ulaşamazlar. Geriye sadece dil yorgunluğu kalır gibidir. Neyse ki Eva, annesine gittikten sonra bir mektup yazıp hiçbir şey için geç olmadığını söyler de bu filmde biraz rahatlarız -sözcükler kaybolup gitmedi bazıları bir yerlere ulaştı diye. Bergman’ın söyledikleri sadece filmdeki karakterlerle sınırlı kalmaz; hayata, izleyene de ulaşır, dokunur. Onlar konuşurken kendi yaralarınıza dokunmanızı, onları görmenizi de sağlar. Filmlerinden çıkınca aklınız karmakarışık bir halde buz gibi havada upuzun yürürken bulursunuz kendinizi, her şey yerinden oynamış gibidir. Bir tür terapi gibidir Bergman filmi izlemek, rahatlama sağlamaz beki ama, bastırılan anıları geri çağırır. Huzursuz bir halde donakalınır. Yine de onun anladığını düşünürsünüz; tüm bu karmaşayı, bu kadar acıyı anlayan biri var. Belki bu biraz rahatlama sağlar.
Bütün bunlara rağmen memnun değildir Bergman bu filminden. Kendini yeterince cesur bulmamış sanıyorum ki İmgeler kitabında film için şöyle der:
“Nasıl oldu da Güz Sonatı patlayıp fışkırdı, böyle bir film oldu, düş gibi mi? Belki de filmin güçsüzlüğü bu: Bir düş olarak kalmalıydı. Bir düş filmi değil de bir film düşü. Arka plan ve başka her şey bir yana itilmeliydi. Üç farklı ışık altında üç bölüm. Akşam alacası ışığı, gece ışığı ve bir sabah ışığı. Hantal sahneler yok, iki yüz ve üç tür ışık. Güz Sonatı’nı ilk kez böyle imgelediğim kuşku götürmez.”*
Bergman filmleri, 13 Şubat – 1 Mart tarihleri arasında Pera Müzesi’nde.
*Ingmar Bergman, İmgeler, sayfa. 225. Nisan Yayınları.
1. Altın Bamya Ödülleri

Altın Bamya, Türkiye sinemasında, erkek egemen bakışın ağırlığına, kadınlara dair alanların daraltılmasına, kadınlara dair oluşan yanlış mitlerin, algıların, cinsiyetçi bakışın yeniden üretilip temsil edilmesine ve bu ayrımcılığın kanıksanır kılınmasına bir eleştiri, bir karşı duruş, bir söz söyleme isteğiyle ortaya çıktı.
Altın Bamya ön jürisi, 2008 yılında vizyona giren yerli sinema filmlerini bu bakışla değerlendirerek 1. Altın Bamya Ödülleri adaylarını belirledi.
1. Altın Bamya Ödülleri kategori ve adayları:
1.Erkek Karakter:
Erkeklerin filmlerde tüm anlam ve aksiyonun merkezi olma durumları, cinsiyetçiliğin en bariz yansımasıdır: hikayelerin odağında erkekler ve onların güçleri, özellikle de kadınları (kadın karakterleri) olumsuzlama, nesneleştirme üzerinden kurulmaktadır.
Erkek karakteri canlandıran oyuncunun yorumu göz önüne alınmadan, erkek karakterin mutlaklaştırıp onayladığı ‘erkek’ rol ve modelleri ve bunlarla özdeşleşildiği takdirde yaratacakları çok riskli anlamlar ve sonuçlar göz önüne alınmaktadır.
Erkek Karakter kategorisinde 2008 Altın Bamya adaylarımız:
-Aşk Tutulması
-Issız Adam
-Recep İvedik
2. Kadın Karakter:
Kadın, bir karakterdir, bir insandır. Gerçek bir karakter olarak ele alınıp işlenmedikçe hep erkek egemen bakışla resmedildikçe ve “tekinsiz, güvenilmez, şeytani, kötülüklerin anası, iyi kadın-kötü kadın, fedakâr anne, seyirlik, zayıf… vb” yanlış, eksik, özensiz ve zararlı temsilleri sürdükçe, kadınların bir bütün olarak beyaz perdeye yansıması mümkün olmamaktadır.
Bu kategori değerlendirilirken, kadın karakteri canlandıran oyuncunun yorumu göz önüne alınmadan, kadın karakterin ürettiği anlamlar, dolaşıma soktuğu okumalar, cinsiyetçi tutum, rol ve kalıpları ne derecede pekiştirip onayladığı göz önüne alınmaktadır.
Kadın Karakter kategorisinde 2008 Altın Bamya adaylarımız:
-Aşk Tutulması
-Osmanlı Cumhuriyeti
-Üç Maymun
3. Senaryo:
Senaryo, sinemasal tüm öğeleri soyutlandığında ve sadece filme çekilmiş senaryo olarak okunduğunda bile cinsiyetçi izler taşıması, kadın ve erkek karakterlere adil ve eşitlikçi yaklaşmaması, bu tutumun diyaloglardan, karakterlere kadar her sahnesine sinmiş olması ve içerdiği cinsiyetçi unsurlar göz önüne alınarak değerlendirilmektedir.
Senaryo kategorisinde 2008 Altın Bamya adaylarımız:
-Issız Adam
-Üç Maymun
-Vesaire Vesaire
4. Film:
Film, ışıktan kadraja, kadın ve erkek karakterlerden yönetmenin yorumuna kadar tüm unsurlar bir arada toplu bir şekilde ele alındığında, parçaların yarattığı çelişki içermeyen cinsiyetçi ‘bütün’ göz önüne alınarak değerlendirilmektedi r.
Film kategorisinde 2008 Altın Bamya adaylarımız:
-Aşk tutulması
-Issız Adam
-Recep İvedik
Bu dört kategorideki adaylardan geniş jürinin oylaması sonucu kategorisinde en çok oyu alanlara ödülleri, ön jürinin özel ödülleriyle birlikte 15 Mart’taki 1. Altın Bamya ödül töreninde verilecek.
Altın Bamya Ödüllerinin de katkısıyla Türkiye Sineması’ndaki cinsiyetçiliğin azalması ve sonraki yıllarda bu sembolik ödülü verecek aday bulamamak dileğiyle…
İletişim:Tuğçe Canbolat
0212 251 64 57
www.altinbamya.org
altinbamya@gmail.com
NOT: ALINTIDIR




