Güney Kore etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Güney Kore etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Milyang

Chang-dong Lee, İstanbul Film Festivali’nden tanıdığımız bir yönetmen. 2002 yapımı filmi Oasis’i izlediğimde kelimenin tam anlamıyla aptallaşmıştım. İki özürlü insanın aşkıyla öyle sorular soruyordu ki yönetmen, insan kendi düşüncelerinden bile emin olamıyordu. Bu iki insanın aşkını, birinin diğerini istismar etmesi olarak yorumlayan insanlardan mısınız, yoksa neden olmasın diyenlerden mi, peki bu iki insanın sevişmesine bakabilir misiniz, kendinizden utanmadan bu filmi izleyebiliyor musunuz? Sınırları zorlayan bir yönetmen olduğunu göstermişti Chang-dong Lee ve 2007 yapımı filmiyle bir kez daha gösteriyor ki sınırlarla işi yok.

Shin-ae, kocasının ölümünden sonra onun doğduğu kent olan Milyang’a oğluyla yerleşir. Bir piyano okulu açar ve yatırım için arsa bakar. Başkaları tarafından biraz tuhaf bulunduğundan onların arasına karışmak ister. Burası küçük bir şehir olduğundan da kısa zamanda bir çevre edinir. Milyang’a geldiğinden beri özellikle Jong Chan yanından hiç ayrılmaz. Ancak onun arsa bakması ve okul açması bazılarına parası olduğunu düşündürür ve fidye için çocuğu kaçırılır. Verdiği parayı yeterli bulmayan fidyeci, çocuğunu öldürüp nehre atar. Katil küçük bir yerde saklanamaz hemen yakalanır. Shin-ae bu olaydan sonra sinir krizleri geçirmeye başlar ve tam krizlerinden biri sırasındayken kiliseye girer. Tanrı’yı bulduğuna inanır sonra, tanrı’nın ona huzur verdiğine. Ama kocasının ve oğlunun kaybının yerine koyduğu tanrı da ona ihanet eder, kendisine verdiği huzurun aynısını oğlunun katiline de verir.

Bu filmde başka tehlikeli soruların peşinden gidiyor yönetmen. Shin-ae’nin oğlunu kaybetmesinden sonraki dönemde yaşadıkları aslında sadece isyan ve acıyken, tanrı’yı içinde bulduğunu sandığı dönemden sonraki hali ise neredeyse delilik.. Çünkü kendi ağzından söylediği bu soru onun canını çok fazla yakıyor, “Ben onu affetmeden tanrı hangi cüretle affeder?” Onu delirtmeye başlayan da bu soru oluyor. Önceleri sadece gördüklerine inanan biriyken sonra tanrının varlığına inanmaya başlıyor; ama bu ona daha fazla acı veriyor. Artık yaptığı her şeyde tanrıyı kızdırmaya çalışıyor. Shin-ae filmin başından sonuna kadar birçok değişiklik yaşıyor. Filmin sonunda kendi saçlarını keserken gördüğümüz kişi artık başka biri. Yaşadığı kayıpların acısının onu nereye getirdiğini o kadar iyi görüyoruz ki, filmin sonunda ona bakarken bizim de canımız acıyor. Filmi sözlerle anlatmak pek mümkün değil, bütün çığlıklara ve acıya rağmen sessiz bir film bu ve görsel olarak çok güzel..

Do-yeon Jeon, Shin-ae karakteriyle inanılmaz bir oyunculuk çıkarıyor. Shin-ae’nın çektiği acıyı ve nasıl bambaşka birine dönüştüğünü tamamen hissediyoruz.. Filmin başından sonuna kadar geçirdiği dönüşümü, yaşadıklarının etkisini yüzünde görüyoruz, gerçekten çok etkileyici bir oyunculuk.. Kang-ho Song da hiçbir şansı olmasa da Shin-ae’nın peşinden ayrılmayan Jong Chan rolünde oldukça iyi. Film 142 dakika, ama kesinlikle süresini hissettirmeyen filmlerden ve İstanbul Film Festivali’nin bu yılki programında.. Bence bu yönetmeni takip etmekte fayda var, Oasis gibi başka bir film izleme deneyimi sunuyor bu filmiyle de. Ayrıca Milyang’ın kelime anlamı “Gizli Günışığı”ymış bunu bilmek farklı okumalara da yol açabilir sanki.

1 yorum

Hwal


The Bow (Yay) adıyla ingilizceye çevrilmiş 2005 yapımı Kim Ki Duk filmi.

Diyalogların yerini bakışlara, jest, mimik ve genel anlamı/adıyla vücut diline bıraktığı bir eser-i şahane. Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom'da tepe noktasına çıkan sessizliğin sizi kesinlikle rahatsız etmediği bu yapım, literalize edilmiş kişisel ögeler içeriyor: Freudiyen açılımlara açık bir "yaşlı adam - küçük kız" aşkı, daha doğrusu yaşlı bir adamın, o küçük kıza karşı beslediği yasak duygular, bastırılmış tatmin duygusu ama özünde kesinlikle onun kötülüğünü istemediğini izleyiciye de kanıtlayan bir "güzel yan". Küçük kızın genç bir çocuğa karşı hissettikleri, yaşlı adamın kıskançlığı, genç çocuğun heyecanlanması ve bu arada suyun, havanın, durgunluğun dinlendiriciliğiyle yönetmenin sizi bir terapiye tâbi tutması.

"Aşk, beklemektir"i kazıyor hafızanıza; 17 yaşına girdiğinde küçük kız, evlenebilecekler yaşlı adamla..
"Aşk, sabırsızlıktır"ı kazıyor hafızanıza; takvim yapraklarını yırtıyor yaşlı adam, kavuşmak uğruna minik aşkına..
"Aşk, kişiseldir"i öğretiyor en sonunda.. Onu da izleyin ve görün kanımca.

0 yorum

Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom

2003 yapımı bir Kim Ki Duk filmi, son zamanlarda seyrettiğim en sıkıcılardan..

Baştan söylemem gerek, ben bir filme "sanatsal" açıdan bakabilecek kalibrede bir insan değilim, yetersizliğim söyleyeceklerime etkiyebilir, beğenmiş olanlar bağışlasınlar.

İlkbahar, Yaz, Sonbahar, Kış ve İlkbahar olmak üzre 5 bölüme ayrılmış filmin soundtrackindeki birkaç parça haricinde, sadece bir dostumla seyretmiş olmam anlamlı ve gülünesi kıldı filmi benim nezdimde. Tek başınıza seyrettiğinizde sözlük anlamıyla "sıkıcı" ve "uyku getirici" bir film olduğunu belirtmem gerek: seyretmeniz zaman kaybından öte, sinir harbi.

İnsan bir filmden beklenti içine girmemeli evet, yoksa hareketli, gizemli, etkileyici bir şey olmadığını görüyor ve hayalkırıklığına uğruyorsunuz. Prajnaparamita Sutra denen budist öğretisinden haberdar oldum, bir balığa, bir kurbağaya, bir yılana bağlanan taşın daha sonra sizin sırtınıza bağlanmış bir taş olarak geri döndüğünü öğrendim vs vs.. ama asıl öğrendiğim: bu film sizin zevkinize bağlanmış bir taş. Boşa geçen 1'45''dan başkası değildi benim için.

Hwal ile kıyaslamıyorum bile. Çok sinirlendim.

3 yorum

Oasis



Yaşadığımız bireye dönük toplumda, iyiyi iyi yapan kötüyü ise kötü yapan nedir? Daha açık tabirle iyi neden iyi kötü ise neden kötü bunu yer yer düşünmeden edemiyor insan. Hiç bir zamanda net bir cevabı olmuyor bunun. Ne zaman kafada bir şeyler netleşse yaşanılan başka bir olay her şeyi tekrar altüst ediyor. Düşünceler tekrar değişiyor.

Oasis'i seyrederken tekrar bu düşünceler kafamda canlandı. İnsanın kusurlunun karşısında kusursuz olmanın verdiği iç huzur ile karışık yoğun utanç duygusunu yaşadım bu filmi izlerken. Neyi savunacağımı neyin tarafında olacağımı bilemedim. Tek bildiğim az önce de bahsettiğim gibi içimde bir utanma duygusu olduğuydu. Chang-dong Lee'nin yönettiği filmde Kyung-gu Sol ve So-ri Moon insan üstü bir performans sergiliyorlar. İki özürlü insanın birbirlerini bulup, hayatta varolma çabası anlatan film; Kimi zaman o kadar samimi ve şiirsel bir hale geliyorki, karakterlerin o durumda yaşadığı mutluluğu siz kusursuz halinizle kıskanmaya başlıyorsunuz. Özellikle genç kızın bedenen normal dönüştüğü sahneler, filmin adı olan "Vaha" yada birebir denk düşüyor. Adeta vaha'yı andıran duygu yoğunluğunun tavana vurduğu sahneler bunlar.

Film bittikten sonra tekrar dönüp soruyorsun kendine; Anormal olan kim? Onlarmı yoksa onların bu mutlu hallerini garipseyen bizlermi...

2 yorum

Saibogujiman Kwenchana














Chan wook Park’ın “Ben bir robotum ama sorun değil” adıyla gösterilen son filmi. Chan wook Park iyi ki bırakmış artık intikam’ın peşini, böyle bir aşk hikayesini ancak o anlatabilirdi çünkü. Kendini cyborg zanneden ve bu yüzden yemek yiyemeyen bir kadın (Cha Young-goon) ile bazen küçülüp büyüdüğüne, insanların bazı özelliklerini hatta haftadan perşembe gününü bile çalabildiğine inanan, en büyük acısı annesi tarafından terk edilmek olan hırsız bir adamın (Park Il-sun) aşkı. Öyle romantize edilmeden, en naif haliyle anlatılan bir hikaye bu. Aslında naif demek doğru mu bilmiyorum, çünkü yönetmen o çok iyi bildiğimiz rahatsız edici tarafını tamamen bir yana bırakmış değil, sadece bu hikayeye uygun en naif hale indirgemiş belki.

Bir akıl hastanesinde geçiyor film, ama o kadar güzel bir dünya yaratmış ki burada yönetmen, hastaların hepsi o kadar iyi çizilmiş ki, hepsinin hikayelerini izlemek çok keyifli bu yüzden. Geceleri ayağına giydiği çoraplarıyla uçabildiğine inanan şişman bir kadın, belinde bulunan elastik bir bantla dünyaya bağlı olduğunu düşünen bir adam, kendisini herkesten özür dilemek zorunda hisseden, olup biten tüm kötülükler için kendini suçlayan ve insanlara saygısından devamlı geri geri yürüyen başka bir adam, (yönetmenin kendisinin bir parodisi olduğunu söyleyenler var).. Ancak tabi ki en önemli karakterimiz devamlı turp yiyen ve kendisini fare sanan büyükanne; çünkü böyle bir büyükannesi olmasa belki cyborg olduğuna bu kadar kolay inanmazdı Cha Young-goon ve onu götürüp turp vermeyen beyaz önlüklülerden kurtarmak için içinde öfke biriktirmeye çalışmazdı..

Film tamamen hastaların bakış açısıyla anlatılıyor, bu nedenle hasta olmayan insanlar çok sönükler, ya doktorlar gibi devamlı boş gülümsüyorlar ya da Cha Young-goon’un annesi gibi kötü kalpliler. Bu nedenle hastalarla özdeşleşen biz de onların iyileşmelerini, renkli dünyalarını bırakıp gülümseyen boş yüzlere dönüşmelerini istemiyoruz. Hem sonunda Park Il-sun bulduğu inanılmaz yöntemle Young-goon’a yemek yedirmeyi başardığına göre, bize göre sorun da kalmıyor ortada. Ama yine de keşke filmin daha mutlu bir sonu olsaydı demeden de geçemiyoruz..

Filmin o kadar güzel bir hikayesi ve o kadar başarılı bir senaryosu var ki o yüzden oraya takılıp kaldım, hem intikam üçlemesini izlemiş olanlar nasıl bir görselliği olduğunu tahmin edebiliyorlardır filmin, ama bu gerçekten bambaşka bir hikaye, üstelik çok farklı ve sıcak bir aşk hikayesi de... İnanılmaz bir hayal gücü varmış Chan wook Park’ın ve aslında çok da güzel bir masal anlatıcısıymış, ben bu yanını da bize gösterdiği için çok mutluyum..

2 yorum