Sinemadan Çıkmış İnsan..

Bu film de neymiş böyle diyerek kiraladığım fakat izlememin üstünden yaklaşık iki yıl geçmesine rağmen hala hakkında oturup düşündüğüm bir film The Return.Babaları kendilerini uzun zaman önce terk etmiş iki kardeşin dünyası...Ne olduğunu anlayamadan babayla çıkılan bir yolculuk ve sonrasında gelişen olaylar..

Babanın dönüşünü kabul etmek mi etmemek mi acaba önemli olan? Ne olursa olsun diyip çıkılan yolculuğun keyfine varmak mı?Küçük kardeş için herşey oldukça iyi; baba dönmüş, beraber vakit geçirmekteler ve herşey araba penceresinden çıkarılmış çöp poşetinin ruzgarda dalgalanması kadar hoş..Ama büyük kardeş için herşey daha zor; ne de olsa terketmiş bir baba figürü var ortada, üstelik dediğim dedik, otoriter bir baba. Ama sonra kardeşler rolleri değiştirmekte; bu sefer kızgın olan ve kabullenemeyen küçük çocuk ve babsıyla geçirdiği vaktin keyfini çıkaran küçük kardeş.

Çıkılan gizemli yolculuk, gidilen garip bir ada, sonrasında gelişen olaylar ki anlatmaya dilim varmıyor açıkçası; buradan okumakla anlaşılmayacak şeyler onlar. Film o kadar düzgün ki, o kadar gerçekçi ki sanki ben çıkmışım babamla yolculuğa, ben yaşamışım sanki şimdi bile hatırladığımda tüylerimi diken diken eden o ani şok sahnesini, babanın bakışını ; kanım donmakta. Herhangi bir Hollywood sahnesi olsa izlediğimiz, ardından bizi ünlü bir bestecini eseri güzel bir dram müziği sarmalar; ama hangimizin gerçek hayatta böylesine bir olayla karşılaştığında kafamızda müzik çalmaya başlar ki? Bu filmin özelliği de bu bence, herhangi başka bir filme benzemeyişi ve bizi etkilemesinin nedeni de bu....

Herhangi yanlış birşey dediysem affola; çünkü bu filmi anlatmak çok zor ama kendisini herkesle paylaşma güdüsü beni bu yazıyı yazmaya itti. Bir kere izleyin bu filmi, daha sonra ne demek istediğimi anlayacaksınız, bakmadım ama belki de imdb'nin en iyi filimler listesinde yoktur; belki de o listede olanların bir kısmı ünlü oyuncularıyla, güzel müzikleriyle ya da efektleriyle ön plana çıkmıştır ama The Return kesinlikle öyle bir film değil....

p.s.: Yönetmen Andrei Zvyagintsev'in yeni filmi The Banishment ( sürgün) bu sene Filmekimi'nde gösterilecek, gitmemezlik etmeyin...

Türkçe: geri dönüş

Okunuşu: vazvraşcenye

Sinema bir sanattır. Ve evet bu film gerek göreselliği, gerek oyuncuların performansı, gerek müzikleri ile bunu tam anlamıyla gösteren harika bir dia gösterisiydi.

Yönetmen Andrei Zvyagintsev'in ellerinde gayet klişe olan bir hikaye şölene dönüşüyor ve izleyiciyi de boşlukları doldurması için filme katıyor.Varlığından uzakta yaşanan bir babanın 12 yıl sonra "geri dönüş"üyle başlayan bir yolculuk,çocuklar ve baba arasında gerçekleşen ego çatışmalarıyla devam ederken şaşırtıcı bir son ve ""Babaa!" haykırışı kulaklarınızda çınlıyor.

Mavi ve gri içindeki görsel lezzetiyle bir düş sunuyor sanki bu film.Hem baba hem çocuklar hem de anne yi anlayabiliyorsunuz.Karakterler o kadar gerçek ki herbiriyle empati kurabilmenizi sağlıyorlar.

Filmde büyük kardeş rolündeki Andrei'nin filmin çekimlerinden kısa bir süre sonra filmin ilk sahnesinde atladığı iskeleden atlarken hayatını kaybetmesi de önemli ve ironik bir ayrıntı olarak aklımızda yer ediyor.

"Birden çok izlenmesi gereken filmler"listesinde yer alan,etkileyici bir sanat yapıtı.