2004 etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
2004 etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Dead Man's Shoes


2004 yapımı Shane Meadows filmi..

Filmin son derece iyi yazılmış zekice bir konusu var, ancak herhangi bir şey söylersem filmden alacağınız keyif azalabilir o yüzden genel bir açıklama yapayım, sonra da filmin sevdiğim noktalarına geçeyim;

Richard, Orduda olduğu zamanlarda zihinsel engelli kardeşi Antony^i sömüren ve iğrenç hayatlarına bir şekilde onu da dahil ederek eğlence malzemesi yapan adamlardan intikam almak için kasabaya gelmiştir.. Ordu eğitimi sayesinde hepsinin hakkından kolayca gelir ve göstere göstere öldürür, ancak bu noktadan sonra film kırılma noktasına ulaşır ve izleyici için hazırladığı sürprizlerle basit bir intikam hikayesi olmaktan kurtulur..

Aslında Richard intikam alma işini yaparken kardeşinin spastikliğinden utandığı için kendisini bir canavara dönüştürür, bunca zaman onun yanında olmadığı için, yanında olduğu zamanlarda onu gerçekten sevip sevmediğine bile emin olamadığı için kan döker ve Richard karakterini canlandıran Paddy Considine kişisinin muhteşem oyunculuğu sayesinde de bu işi etkileyici biçimde yapar.. Döktüğü her kan aslında kendi kanıdır ve kardeşi için ödemesi gereken bir bedeldir, bu olayda suçlu olan onca kişiye rağmen ihanetin en büyüğü kendisine aittir.. Çünkü engel olailecekken uzaklarda olmayı o tercih etmiştir..

Yönetmen çok etkileyici bir tarz seçmiş, intikam hikâyelerinde karakteri saklamak esas olmasına rağmen her şeyi göze sokarak yapmayı tercih etmiş, böylece klişelerden uzak, yalın ve akıcı bir aktarımı yakalayabilmiş.. Filmin kendisini açtığı nokta ile final arasındaki zaman dilimi de izleyicinin filmi hazmetmesi açısından çok iyi olmuş..

Kısaca basit bir intikam hikayesinden çok daha öte, Lucky Number Slevin popülerliğinden uzak, ingiliz aksanının güzelliği ile harika bir film olmuş Dead Man's Shoes, izlemediyseniz tavsiyedir..

3 yorum

Ae Fond Kiss


İngiltere’de yaşayan Pakistanlı bir ailenin oğlu bir “yabancı”ya aşık olur. Aile çocuklarını kuzeniyle evlendirmek isterken o böyle bir “hata” yapar. Ancak Casim, önce ailesi dağılmasın diye bu evliliği kabul eder, sonra ise yapamayacağını anlayıp aşık olduğu kadına döner. Roisin ise bir Katolik okulunda geçici müzik öğretmenidir. Kadrolu olabilmesi için belgelerini bağlı olduğu rahibe onaylatması gerekmektedir. Ancak rahip bir “yabancı” ile yaşadığı evlilik dışı ilişkiyi onaylamaz ve belgeleri imzalamaz. Roisin’in ona baskı yapabilecek bir ailesi yoktur ortalarda , ki bir yerde o da "annem burda olsaydı çocuklarınızın dini ne olacaktı" gibi bir sürü soru sorardı der. Ama sonuçta ortalarda yokturlar ve rahip dışında baskı yapan taraf sadece Pakistanlı ailedir.

Her şey iyi güzel de ortada bir sorun var, farklı kültürler arasında sıkışmış iki genç aşığın dramı tamam, ne yapacaklarını bilemez, ama birbirlerinden de kopamazlar, iyi.. Özellikle Casim annesinin gözyaşlarına dayanamadığı halde ne Roisin’den ne de bar açma hayallerinden vazgeçer. Ancak bence ortada ciddi bir sorun var, belki başka bir yönetmen bu hikayeyi böyle anlatsa sorun olmazdı, ancak Ken Loach’tan tek taraflı hikayeler izlemek biraz yadırgatıcı. Pakistanlılar oğullarını yanlarında tutabilmek için Roisin’e hain bir plan hazırlayacak kadar da gözü dönmüş insanlar olmasalardı keşke. Anlamazdık belki onları, ama en azından bu kadar da dışarıdan bakmasaydık. Başka bir ülkede “öteki” olmakla ilgili filmde duyduklarımız sadece Casim’in ailesini haklı göstermek için Roisin'e söyledikleri, ancak filmde pek görmek mümkün değil onları, hatta biraz taraflı izlenirse bu aileden nefret etmek hiç zor değil. Belki Ken Loach’un bize şimdiye kadar anlattıklarına fazla alıştık, yine onlardan bahsetmesini istiyoruz, belki kendisine aşkı taraf seçip kağıt üzerindeki din ayrımını yok sayan bir nesil yetiştiğini anlatmak istiyordur, ama hakkını vererek anlatsaydı o zaman. Gerçekten zayıf bir senaryo, film tüm söyleyeceğini açılış sekansında Casim’in kız kardeşinin ağzından söylüyor zaten, ve iddialı da bir başlangıç yapıyor, ama gerisi öyle gelmiyor işte.

Yine de Ken Loach bu, bir bildiği vardır demekten başka çaremiz yok, zaten üstünden “The Wind That Shakes the Barley” geçti, en son ise 2007 tarihli “It’s a Free World” filmiyle çoktan affettik bile kendisini haddimiz olmasa da..

2 yorum

The Bourne Supremacy


Robert Ludlum romanından uyarlama, 2004 yapımı Paul Greengrass filmi, serinin ilk filmi olan The Bourne Identity^nin takipçisi..

İlk filmin sonunda Treadstone projesi ile birlikte tarihe karıştığı düşünülen Bourne, Marie ile birlikte gözlerden uzak bir hayat yaşamaktadır. Berlin^de bir operasyon sırasında 2 Cia ajanı öldürülür ve bir Rus iş adamına ait önemli belgelerle birlikte 3 milyon dolar para çalınır, olay yerinden Bourne^un parmak izinin çıkması ajanımızı yeniden gizli servisin baş hedefi yapar.. Bir tarafta Berlin operasyonunu izlerken diğer yanda Bourne^a ilk ziyaretçimiz gelir ve Marie ile kaçmaya çalışırlarken Marie vurularak öldürülür.. Tövbesini bozan Jason hesap sormak için yola çıkar.. Yine ilk filmdeki gibi gayet kusursuz ve mantıklı ilerleyen, bir ölüm makinesi gibi önüne çıkanı deviren karakterimiz olayların peşini sonuna kadar bırakmaz.. Bu arada teşkilat içindeki haini de ortaya çıkartır ve yavaş yavaş hatırlamaya başladığı geçmişi ile hesaplaşır..

Filmi izlemeden önce mutlaka ama mutlaka ilk filmi izlemeniz ve olaylara hakim olmanız gerekmektedir, aksi taktirde son derece dağınık bir film izlediğinizi düşünecek ve olayların arasındaki bağlantıyı kavrayamadan filmi bitirmiş olacaksınız. Bu da size kötü bir film izlediğinizi düşündürecek, serinin ilk ve son filminden uzak duracaksınız.. O yüzden bu uyarıyı dikkate almanızı istemekteyim..

Bir devam filmi olarak konuyu işleme ve geliştirme anlamında son derece başarılı bir yapım the Bourne Supremacy. Yönetmen koltuğuna Paul Greengrass^ın geçmesi ciddi anlamda bir farklılık yaratmamış (kamera hariç) ki bu övgü kabul edilebilir. İyi başlayan ve insanların gönlünde bir yer kazanmış aksiyon filmlerinin devamlarını çekmek zordur, karakterde yapacağınız ufacık değişikliklerden tutun da aksiyonun dozajına seviye düşüren ufak bir müdahale bile büyük eleştiriler almanıza neden olabilir.. ama yönetmen bunları gayet iyi ayarlamış.. Ayrıca bu filmde serinin en sağlam düşmanlarından Rus ajan Kirill rolündeki Karl Urban da oyunculuk açısından çok iyi iş çıkarmış, Matt Damon ise yine Bourne^un olması gerektiği gibi..

1 yorum

Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Haavi'ye...

Bu filmle ilgili her şeyi okuduk, “Eternal sunshine of the spotless mind” adının Alexander Pope’un “Eloise to Abelard” şiirinin bir dizesinden geldiğini biliyoruz, hatta buradan Eloise ve Abelard’a ulaşıp onlar hakkında da her şeyi öğrendik, Clem’in değişen saç renklerinin anlamlarını da biliyoruz, rüyaların her karesini de ezberledik, filmi ileri geri alarak Clem silinmeye başladığında önce bir ayağının yok olduğu anı bile yakaladık, artık her şeyi biliyoruz.. Bu filmle ilgili yazılacak ya da söylenecek yeni bir şey kalmadı. "Everybody s gotta learn sometime"ı duyunca geldiğini anladığımız ağlama isteği gibi bir hisle yazıyorum bu yazıyı, öyle burnum sızlayarak hissettiklerimi yazmak istiyorum sadece.

Filmi ilk izlediğimde sesim çıkmamıştı sanırım hiç, Charlie Kaufman, Spike Jonze ve Michel Gondry ne yapsa izlemiştim, nasıl dehalar olduklarını biliyordum, Kaufman’ın o hiç kimselere benzemeyen aklından, Gondry’nin oyuncaklı zekasından haberim vardı, ama bu bambaşka bir şeydi, nefesim kesildi heyecandan, aşkı tüm karmaşıklığıyla ortaya seriyordu film, tam da bu yüzden güzel belki diyordu, sonu baştan bilinse bile güzel, aynı şey tekrar tekrar yaşansa bile güzel, hep aynı yere varılsa bile yolculuk güzel.. Woody Allen’ın açtığı yoldan gidiyordu yönetmen, ama yanına rengarenk dünyasını, aşka iyimser olmasa bile biraz umutlu bakışını alarak. Üstelik insan beynini yine oyun alanına çeviriyordu Kaufman ve Gondry, oraya oynamaya gidiyorduk, orada sevdiğimiz kişiyle el ele dolaşabilir, koşabilir, belki saklanabilirdik bile -hem de kendi istediğimizi sandığımız şeylerden ve kendi irademizin buyurduklarından bile.. Hani isteriz ya hep bazı sevdiğimiz anları bir yere saklamayı, sonra çıkarıp oradan yeniden yaşamayı, istersek yaşarız diyordu sanki Kaufman ve Gondry, onlar hep orda, yeter ki bırakmayalım onları, o zaman kaybolmazlar bir yere, istesek de, hatta silsek bile..

Belki de oynamayı bilmiyorduk biz henüz, Kaufman ve Gondry elimizden tutup gösteriyordu ne yapmamız gerektiğini, onlarla birlikte kendi içimizde, aşkın içinde kayboluyorduk, ve artık “keşke sildirebilseydim seni” ekleniyordu kavga sözlerimize, ama biliyorduk da artık istesek de silinmiyormuş bazı şeyler, ne yapsak gitmiyormuş, aşkın hafızayla anılarla olan bilimsel ilişkisine inat, kulağımıza fısıldanan bir söz, kalbimize yerleşip gitmiyormuş ordan, silinen yüzlere, toparlanıp kaldırılan anılara rağmen..

Bu gerçekten çok özel bir film ve kesinlikle adı sinema var oldukça aşk filmleri listelerinin en başlarında yer alacak, benimse gönlümün başyapıtlarından biri.. Filmi izlerken hiç sesim çıkmadı, ancak film bittikten sonra ağzımdan çıkan ilk şey “hadi bir daha” oldu. O nedenle bu yazıdan sonra “hep birlikte hadi bir daha”.. Tekrar tekrar Montauk’a döner gibi bu filme dönelim yeniden..

6 yorum

Super Size Me

A Pizza Hut! A Pizza Hut! Kentucky Fried Chicken and a Pizza Hut! A Pizza Hut! A Pizza Hut! Kentucky Fried Chicken and a Pizza Hut! McDonalds! McDonalds! Kentucky Fried Chicken and a Pizza Hut! McDonalds! McDonalds! Kentucky Fried Chicken and a Pizza Hut! I like food! I like food! Kentucky Fried Chicken and a Pizza Hut! You like food! You like food! Kentucky Fried Chicken and a Pizza Hut!


Amerika Birleşik Devletleri'nde iki obez teenager kızın şişmanlıklarının sorumlusu olarak gördükleri McDonald's'a dava açmalarının ve mahkemenin şişmanlık ve McDonald's arasında şüpheye yer bırakmayacak bir bağlantı bulamamasının akabinde Morgan Spurlock'ın "dur bakalım ben bir ay günde üç öğün McDonald's yiyeyim de göreyim gününü" diye kendini ortalıklara atıp sadece 11 kilo almakla kalmayıp, karaciğerini de pelteye dönüştürmesinin hikayesi. Bol röportajlı bol eleştirel bol mesaj kaygılı... 2004 Sundance Film Festivali'nde gala, en iyi belgesel Oscar adaylığı

Michael Moore'un Bowling for Columbia ile başlattığı trendin bir başka halkası. Kendisinin silah satışları ve K-Mart ilişkisini çözümlemesinden sonra şimdi de Amerikan toplumunun obezite problemine McDonald's penceresinden bakıyoruz. Ama eğer siz de benim gibi bu tarz filmlerden sıkıldıysanız koşarak kaçmanızı tavsiye ediyorum zira "kör gözüm parmağına" yaklaşımı son sürat devam etmekte. 30 gün boyunca toplam 90 öğünde hamburger, çizburger, kızarmış patates, kola, milkshake gibi yüksek yağ, yüksek şeker içeren ürünlerle beslenen herkesin Morgan Ağbi misali Türk kasına sahip olacağını bilmiyor muyduk? Gayet de biliyorduk. Ha belki karaciğer yıpranmasında, psikolojik çöküntüde, hatta cinsel performans düşüklüğünde bu kadar etkisi olacağını tahmin etmiyorduk ama yine de sürpriz olmadı bu sağlıksal mesele bizim için. Ama gene de film elinden geleni yaptı. Aç karınla izlerken önce "Ay bi BigMac olsa da yesem" dedirtti sonradan insanı kızarmış patatesten tiksindirtti.

Lakin film bence asıl yapması gerekeni yapmadı. Büyük şirketlerin reklam politikaları ve çocukların zihnindeki hatırlanma yüzdesi gibi gerçekten enteresan bir konuya teğet geçip işi voleyi kalori cetvelleriyle vurmaya kalkıştı. Halbuki İsa'yı ve George Washington'ı tanımayan çocukların Ronald McDonald'ın şeceresine dair ayrıntılı bilgi sahibi olması aslında meselenin belki de en can alıcı yanıydı.

Tıpkı bunun gibi filmin üzerine basmaktan kaçındığı daha doğrusu yanlış yönden yaklaştığı bir diğer mesele de filme adını da veren super size. Yani McDonald's, Burger King, KFC ve daha nice fastfood zincir restoranında yemek yiyip de "Büyük seçim ister misiniz?" sorusuyla karşılaşmayan yoktur sanıyorum. aradaki fiyat farkı ihmal edilebilir düzeyde düşük olduğu için sanki kar ediyormuşuz gibi hisseder ve kabul ederiz çoğunlukla bu teklifi. E ama aslında bunu yemeyecektik ki biz... Ama şimdi aldık nasılsa verdik bir kere parayı, e o zaman afiyet, bal, şeker olsun; kat kat yağ, löp löp et olsun! Ve sonuç? İhtiyacı olmayan şeyleri tüketme alışkanlığı kazanan küçük tüketim toplumu zavallılarıyız. Pekiyi kim kazandı? Welcome to the world of capital!!!

Bir de filmde röportaj yapılan fazla kilolu genç kızlar vardı iki tane. Bir tanesi "Ben fakirim her gün Subway Sandwich yiyemem" dedi diğeri Cosmo Teen'deki genç kız imajları yüzünden kendisini ne kadar kötü hissettiğini anlattı. "The thinner, the better" üzerinden işleyen vücut endüstrisi en çok gençleri, özellikle genç kızları vuruyor. Bunun bir nevi cinsel taciz, haydi o açıdan bakmayalım ama, bir insan hakları ihlali olduğunun kimse farkına varmıyor. Şişmanların, çirkinlerin, uyumsuzların toplumda kabul göremeyecekleri fikri her gün yeniden yeniden üretiliyor. Lakin film elindeki bunca güzel malzemeyi bir türlü kullanmayı beceremiyor.

Velhasıl, on numara kapitalizm eleştirisi yapma potansiyeline sahipken konunun etrafında dolaşıp bir türlü kalbine varamayan bir film bu. İnsanı fastfood'a bir müddet için de olsa tövbe ettirebilir ama izleyenlerin pek çoğunu aksine özendirdiği de bir gerçek. Sonuç olarak çok kötü bir film olmasa da, hatta McDonald'slarda super size uygulamasının kaldırılmasına, salata menülerinin (ki içindeki soslarla hamburger yemiş kadar olursunuz) sunulmasına, insanlarda bir anti-fastfood aktivizminin gelişmesine de yol açsa yine de orijinal bir fikir olamıyor. Bize de kendisine 10 üzerinden 6,5 vermek düşüyor.

3 yorum

Mysterious Skin

Gregg Araki, Scott Heim’in romanından sinemaya uyarladığı bu filmde aynı taciz olayının kurbanı iki çocuğun çocukluğunu, gelişimini, hayatlarını paralel olarak anlatıyor. Çocukken yaşanılan bu olay Brian (Brady Corbet) için uzaylılar tarafından kaçırıldığını düşündüğü tamamen karanlık bir dönemi, Neil (Joseph Gordon Levitt) içinse daha sonra hiç bulamayacağı bir çocukluk aşkını ifade eder. Aynı olay ikisinin geleceğini de farklı şekilde etkiler. Filmin sonunda karşılaşır ve o günle ilgili konuşurlar ve film boyunca sır olan gerçek ortaya çıkar.

Çocuklara yönelik taciz gibi sert bir konuyu ele alan yönetmen buna uygun olarak sert bir üslup kullanmış, film bazı rahatsız edici sahnelere sahip olsa da çocuklar konusunda titiz davranılmış, herhangi bir şekilde bu konu sömürülmemiş. Yönetmen çocuk tacizini incelerken aynı zamanda iyi bir Amerikan eleştirisini de büyük ustalıkla yapıyor. Televizyonda kafası karışık insanların katıldığı UFO programları, hastalık ve şiddet dolu bir New York, sadece büyük şehirlerin değil kasabaların da kirlendiği bir Amerika…

Aykırı filmlerin yönetmeni Amerika’nın mutlu aile yaşantısına sert darbeler indiriyor yine. Aynı zamanda çocuklukta yaşanan olayların nasıl tuhaf, farklı şekillerde hatırlanabildiğini buna rağmen insanın hayatını tümden belirlediğini de gösteriyor. Yönetmen çocukları kullanmamak adına pek çok şeyi göstermeden anlatabilme becerisi sergiliyor. Küçük büyük tüm oyuncular çok iyi bir performans göstermişler, ancak küçük oyuncular tam anlamıyla harikalar yaratıyor. Film anlattığı konunun sertliğine rağmen oldukça sakin ilerliyor, tam da bu sakinlik insanın sinirini bozan bir şeye dönüşüyor. Bu konuda yapılabilecek belki de en sade filmi yapmış yönetmen.

3 yorum

Korkuyorum Anne


Neriman Teyze. köpekler bizi içimizde kemik olduğu için mi ısırır?
Hayır evladım, içimizde kalp olmadığı için ısırır...

"Hayata dair, hayatın içinden, samimi, sımsıcacık bir film Korkuyorum Anne." Eğer ki NTV'nin Gece/Gündüz'ü için metin yazarlığı yapıyor olsaydım böyle tanımlardım bu filmi. Gerçekten de her gün karşılaşabileceğimiz, hatta sıradan diyelim daha düz olsun, insanları barındıran bir film. Hatta bir dönem fena halde yaygın olan apartman dizilerinin bir örneği gibi. Dört hanelik bir apartmanda konu komşu neredeyse hep birlikte yaşadıkları hayatlarına yaklaşık iki saat boyunca bizi de davet ediyorlar. Bu arada en baştan belirtmek gerekiyor: film IMDB'de İnsan Nedir ki? adıyla yer alıyor, hatta dünya arenasında bu adıyla biliniyor.

Kısaca anlatmak gerekirse annesini çok küçükken kaybetmiş, sağlık memuru babası Rasih Bey tarafından doktor olması isteğiyle büyütülmüş ama yine aynı babası tarafından bir baltaya sap olamamışlıkla tanımlanan, idareten taksicilik yapan Ali Aktar bir hastane odasında ayıldığında hafızası kısmen kaybolmuştur. İlerleyen günlerde herkesi her şeyi hatırlar da bir tek babasını hatırlamaz. Bir de hafızasını kaybettiği gün yaşananları. Kendini inandırmaya çok hazır olduğu şeylere inanır bu hatırlamadığı zamanlarda. O arada belki de kendini de yeniden tanır apartman komşularının sayesinde. Ha apartman komşularının her biri ayrı bir hikayedir zaten; bir yandan okuruken bir yandan yazılan.

Filmde kimler yok ki? Ali Düşenkalkar, Köksal Engür, Işıl Yücesoy, Şenay Gürler, Arzu Bazman... Hepsi Reha Erdem'in bu bol ödüllü, ve hakkını vermek gerekirse ödüllerini hak etmeyi başarmış, 2004 yapımı filminde bir araya gelmişler amaaa... filmin en baş rolünü miniminnacık bir oğlancık oynayıvermiş. Afişe adı konmayarak kendisine büyük ayıp edilen Ozan Uygun Çetin karakteriyle filmi başından sonuna kadar sürükleyen tek oyuncu belki de. "Bu yaştaki çocuğa oyuncu denir mi?" dememek lazım. Doğuştan yetenekli bu kerata...

Hikayenin yukarıda kıpkısacık anlattık ama filmin asıl konusu aslında adında gizli. Film bir korku filmi. Ama korkutan korku filmi değil. Güldüren ve üzen bir korku filmi. Daha doğrusu korkunun filmi. Bütün film boyunca herkesin ağzından dinlediğimiz bir çeşitleme var: İnsanlar ikiye ayrılır; şunlar ve bunlar. Bence filmi özetlemek için de şöyle demek lazım: Dünya'daki insanlar ikiye ayrılır. Korkup korkusunun üstesinden gelenler ve korkup korkusundan korkanlar. Filmimizin insanları başta birinci gruba aitler sonra yavaş yavaş bir ceplerinden öbür ceplerine taşırken korkularını arada derin derin nefesler alıp verirken ikinci gruba duhul etmeye başlıyorlar. Hayattaki en büyük korkusu sünnet olmak olan küçük Çetin, askerlik korkusu yüzünden çürük raporu almaya çalışan Ali'nin arkadaşı Aytekin, İpek'e aşkından yanıp tutuşan hafiften yarım akıllı komşunun oğlu Keten, ne güzel komşumuzdun sen hamile ve bekar ve oynak ve neşeli İpek Abla, insana belini sevdiren giysiler dikebilen terzi (modacı?) Neriman Teyze, model insanın içorganlarının tozunu alıp da kalbi yerine oturtamayınca dehşete düşen Rasih Amca, geldiği yere geri dönmekten deliler gibi kaçan spor akademisine hazırlanan Almancı Ümit... Hepsi kendince geleceklerden korkuyor ama hepsi de yavaş yavaş öğreniyor korkularla baş etmeyi. Karakterleri tek tek çözümlemek güzel olurdu aslında ama film zaten bir karakter çözümlemeleri silsilesi olduğu için bunları anlatırsak izleyecek bir şey kalmıyor.

Film gerçekten çok güzel çok sevimli, karakterlerin her birinin hikayesi kendi içinde ilgi çekiyor. Ama sorun şu ki bir yerden sonra film akmıyor. Hele ki ara vermeden izliyorsanız ilk yarında 'aman da ne olur acaba şimdi' diye merakla beklerken ikinci yarıda 'ben bi çay koyup geleyim' diyebiliyorsunuz. Zira Le Fabuleux Destine D'Amelie Poulain tadındaki detaycılık ve flashback-flashforward gidip gelen kurgu insanı yorabiliyor. Takip etmekte zorlanıyorsunuz filmi. Özellikle serim-düğüm-çözüm sıralamasına alışkınsanız filmlerde hikayenşn çetrefilleneceği sahneyi bekliyorsunuz sürekli ama bir türlü gelmiyor. Filmin en sonunda hikayeciklerin çözümleri birer birer gelirken şaşaalı bir son bekleyenlerin elleri kursaklarında kalıyor. Kime ait olduğunu bilemediğim müzik filmde neredeyse hiç durmadan aynı tempoyla çalıyor. Zaten tek şarkı var ki aslında gayet güzel. Ama bir yerden sonra 'yeter' dedirtebiliyor insana.

Sessiz sedasız galası yapılan vizyona giren sessiz sedasız izlenen bir film Korkuyorum Anne. Galasında paparazziler ünlüleri sevgilileriyle görüntülemedi, yönetmeni gazetelere dergilere çarşaf çarşaf röportajlar vermedi. Sırf bu yüzden bile takdirimizi kazanmıştı zamanında; hala da kazanmaya devam ediyor. Bütün olumsuzluklarına rağmen de bütün Reha Erdem filmleri gibi izlenmeyi hak ediyor.

4 yorum

Vozvrashcheniye


Türkçe: geri dönüş

Okunuşu: vazvraşcenye


Sinema bir sanattır. Ve evet bu film gerek göreselliği, gerek oyuncuların performansı, gerek müzikleri ile bunu tam anlamıyla gösteren harika bir dia gösterisiydi.

Yönetmen Andrei Zvyagintsev'in ellerinde gayet klişe olan bir hikaye şölene dönüşüyor ve izleyiciyi de boşlukları doldurması için filme katıyor.Varlığından uzakta yaşanan bir babanın 12 yıl sonra "geri dönüş"üyle başlayan bir yolculuk,çocuklar ve baba arasında gerçekleşen ego çatışmalarıyla devam ederken şaşırtıcı bir son ve ""Babaa!" haykırışı kulaklarınızda çınlıyor.
Mavi ve gri içindeki görsel lezzetiyle bir düş sunuyor sanki bu film.Hem baba hem çocuklar hem de anne yi anlayabiliyorsunuz.Karakterler o kadar gerçek ki herbiriyle empati kurabilmenizi sağlıyorlar.

Filmde büyük kardeş rolündeki Andrei'nin filmin çekimlerinden kısa bir süre sonra filmin ilk sahnesinde atladığı iskeleden atlarken hayatını kaybetmesi de önemli ve ironik bir ayrıntı olarak aklımızda yer ediyor.

"Birden çok izlenmesi gereken filmler"listesinde yer alan,etkileyici bir sanat yapıtı.

6 yorum

Die Fetten Jahre sind vorbei



Bazı insanlar hiç değişmez.

Hazır sinemadan çıkmış insan modundayken yazayım istedim. Harika bir film bu. Öyle bir film ki, filmi çektiğinde henüz 34 yaşındaki Hans Weingartner'e 11 sene sonra Almanya'yı Cannes büyük ödülünde temsil edebilme onurunu yaşatmış. En başlarda hikaye klasik bir solcu eylemle başlayarak klişelerde gezineceği korkusu yaratıyor. Fakat gençlerin yeni eylem şekli gayet enteresan olacaktır. Zenginlerin binlerce dolarlık güvenlik sistemleri ile kendini huzurlu ve güvenli zannettikleri evlerine girip, hiç bir eşyayı çalmayarak fakat eşyaların yerlerini değiştirip bir de "varlıklı günleriniz artık sayılı" veya "çok paranız var" yazılı bir not bırakarak korkuyu yaşantılarına sokmak. Zaten Jan (Daniel Brühl) de söylüyor filmde;

"Aslında insan doğal olarak da çok güçlü uyuşturucular salgılar, mesela korku. Öyle bir hale gelirsin ki, köşeye sıkışırsın, çaresiz hissedersin. Ama kendine güvenin her zaman artar ve inanamayacağın şeyler yaparsın".

Hardenberg'in evinde durum farklıdır, bu sefer korkuyu onlar yaşarlar ve panik haliyle dünyayı kurtarmak yerine kendi kıçlarını kurtarmayı yeğlerler.

Hans Weingartner, gerçekten inandığı şeyleri empoze etmek yerine, karşı tarafında fikirlerini almayı ve filmi sağ-sol çatışması yerine psikoloji-aşk-hırs-arkadaşlık dörtgenine yayararak bence çok güzel bir şey yapmış. Jan ile Jule'in bakışmaları, Peter'ın sürekli soğukkanlılığı ve eski devrimci / yeni kapitalist Hardenberg'in her an bir piçlik yapacakmış hissini başarıyla aktarmış. Bunların dışında Hardenberg ile Eğitimcilerin kendi gerçeklerini anlattığı sahnelerde hiç bir şekilde taraf tutulmamış.



Hele öyle bir sahne var ki sonlara doğru, arkadaşların hiç bir şeye değişilmeyeceğini kanıtlayan. Gerçekten gülümsetiyor yüzünüzü. Aşk nasıl sonuçlanıyor bilemiyoruz, bir sonraki eylemlerinde başarılı olacaklar mı onu da bilemiyoruz ama, zaten mutlu sonla noktalanırken verdiği ayarın açıklığı ve netliği, bazı karaktersiz insanları akıllara getirince ayakta alkışlamak geliyor elimizden sadece.



gerçekten de bazı insanlar hiç değişmez, çünkü onların çok parası var.

1 yorum

Ett hal i mitt hjarta













"Yüreğimde bir delik"

Lukas Moodysson “lilja 4 ever” ile yüreğimizde delik açmaya kararlı bir yönetmen olduğunu göstermişti; ama bu kadar ileriye gideceğini düşünmemiştik, bu sefer ruhumuzu da delik deşik etmeye karar vermiş.

Küçük bir evde internet için porno filmler çeken bir adam ergenlik dönemindeki oğluyla birlikte yaşamaktadır. Porno film çekmeye çalışan biri kadın üç kişi arasında geçenler bizi zaman zaman kusma noktasına getirir. Filmi durdurup nefes almak için mola vermeye ihtiyaç duyarız sık sık. Çocuğun kendi odasında kurduğu dünya ve olaylara izleyici konumu da oldukça ilginç ve rahatsız edicidir. Bazen dayanamayıp müdahale etse de genelde izleyicidir ve odası dışında olup bitenlere bir anlam vermeye çalışır, odasında kurduğu dünyadan oldukça farklıdır onların dünyası.

Cinselliğin maskesini indirmeyi aklına koymuş yönetmen, bunun için de sanki görüntülerin en derinine inmeye çalışmış, bakmakta zorlanacağımız karelerle anlatmaya çalışmış derdini, cinselliğin yaralamaya ve yaralanmaya nasıl yol açtığını anlatmak için belki izleyiciyi de hırpalamayı seçmiş.

Bu filme inananlar kadar inanmayanlar oldu, hatta gereksiz ve zorlama bir deneme diyenler de. Ama "Lilja 4 ever" ile bir kez Lukas Moodysson’a inananlar onun sadece rahatsız etmek için film yapmayacağını bilerek ona inanmayı sürdüreceklerdir. Hem “onun biraz deli bir adam olduğunu bilerek sevmedik mi biz onu” diyerek bir sonraki filmini bekleyeceklerdir sanırım. En azından ben onlardan biriyim.



3 yorum

Shaun of the Dead



Bir [Z ile başlayan kelimeyi kullanmıyoruz] filmi.

Küçüklüğümden beri [Z ile başlayan kelimeyi kullanmıyoruz]leri sevimli bulmuş, hareket kabiliyeti sınırlı, duygusuz, aç, homurdanmaktan zevk alan bu yaratıkları korkunç gösteren sinema anlayışını da şiddetle kınamaktan kendimi alıkoyamamışımdır bir türlü. Evil Dead, Dawn of the Dead,Day of the Dead, Land of the Dead, Night of the Living Dead filmlerinden bir tanesi bile ilgimi çekmemiştir malesef. [Z ile başlayan kelimeyi kullanmıyoruz] dediğin ezik bir karakter zaten neden bunu korku unsuru yapmaya çalışırsın ki ey insanoğlu!

"-nelson.. nelsooon
- hello my friend "

Derken, derhal sir ünvanı verilmesini arzu ettiğim dahi ingilizler Edgar Wright ve Simon Pegg [Z ile başlayan kelimeyi kullanmıyoruz]leri ait olduğu yere, komedi dünyasına kazandıran bu harikulade yapım ile çıkagelir. Aslında bu filme "komedi filmi" demek sadece ilk 30 dakikalık kısım için geçerli. Shaun'ın ev arkadaşı Ed'i sevgilisi Liz'den -neredeyse- daha fazla önemsemesi, Liz'in bütün akşam yemeklerini Winchester Tavernası'nda geçirmekten bıkması ve artık Shaun'ın sözlerine inanmaması, David'in Liz'e yakınlaşmak için ev arkadaşı Diane ile çıkması, bir de bunların üstüne üvey babayla olan problemlere bakınca bazı dram filmi diye geçinen filmlerle bile başa çıkabilecek kapasitede sağlam bir alt senaryo (böyle bir şey sinema literatüründe yoksa söyleyin) ile karşılaşıyoruz. Tek fark şu; komik anlatıyor yahu adamlar!

"O babam değil, üvey babam"

Filmde bizden o kadar çok şey var ki; playstation, tekken, the smiths, queen, time splitters.. Bir [Z ile başlayan kelimeyi kullanmıyoruz] filminde bu kadar tanıdık şeyi bir arada görmek de şaşırtıyor bazen. Açıkçası benim gibi bu filmi seven bir arkadaş grubuna sahip olursanız (daha doğrusu o kadar şanslı olursanız) filmdeki pek çok
şeyi günlük
hayatınızda kullanacağınızdan şüheniz olmasın.

"İki dakika!"

Sizi Simon Pegg, Edgar Wright, Kate Ashfield (benimle evlenir misin ?) ve özellikle Nick Frost'un mükemmel performansına davet ediyorum. Filmi sevenler kadar nefret edenler de var ama bu, filmin modern zamanların kült filmlerinden biri olduğu gerçeğini değiştirmez. Ayrıca dvdsi de şahane ötesi.

2 yorum