Vargtimmen

Hayatı her yönüyle paylaşmayı anlatır bu film bize. Filmin sonunda Alma-Liv Ulmann: “Acaba onu daha az sevseydim, umursamasaydım, onu daha iyi koruyabilir miydim?” der. Bütün güzelliğiyle...
"Ruhun şad olsun usta.."
Fahrenheit 451

Filmi izleyeli 1 yıl kadar oluyor. Film;kitapların yakıldığı,insanları düşünmeye iten şeylerin yasak olduğu bir gelecekte geçiyor. Oskar Werner filmde bir itfaiyeciyi oynuyor. Yalnız bu bildiğimiz itfaiyeden biraz farklı olarak ya kedi kurtarıyor ya da kitap yakıyor. Kendisi işini şöyle açıklıyor. “Pazartesi-Miller,Salı-Tolstoy,Çarşamba-Walt Whitman,Cuma Faulkner,Haftasonuda-Schopenhauer ve Sartre yakarız ondan sonra küllerini yakarız bu bizim rutinimiz” diye açıklıyor. İlginç bir meslek. Gelecekte itfaiyeye bildiğimiz anlamda pek ihtiyaç olmuyor.
Benim filmi izlerken en çok, ana temadaki, felsefe ile sosyoloji ile insanların kafalarının bulandırılıp asi,sorgulayan,mutsuz bir toplumun yaratılması yerine, onlara en yüzeyseli, en basiti göstererek mutlu barışçıl bir toplum yaratılmasının fikri çok ilgimi çekti. Bazen insan kendi kendine sormuyor değil. Bu filmler, kitaplar, gazeteler, dergiler vs ne için? Tüm bunlar neden? Neden herşeyi bilmek istiyoruz? Neden merak ediyoruz? Neden öğrendikçe mutsuz oluyoruz, asileşiyoruz, savaşıyoruz? Sanırım pek mantıklı bir sebebi yok. Filminde çıkış noktası bu sorular. Halbuki ‘Big Brother’ 1984’te ne güzel söylemiş: ‘Cehalet mutluluktur.’ diye.
Film bir roman uyarlaması. 1953 yılında Ray Bradbury tarafından yazılmış. Romanın öngördüğü gelecekteki rejim; okumanın, insanoğluna katacağı şeylerin ülke ilkeleri ve rejim için potansiyel bir tehlike unsuru oluşturduğunu söylüyor. Bunun için aslında gazeteler,dergiler yasak değil; sadece içlerinde yazı yok. Herşey resimlerle anlatılıyor. Yani hayal kurmanız engelleniyor. Sadece gazetenin size sunduğu gerçekle başbaşa kalıyorsunuz. Beyninizde sadece o resimlerle kurabiliyorsunuz olayları. Bu durum ise devlet için bir sorun oluşturmuyor. Bu tabiki berbat bir düşünce o rejim içinde doğan nesil için pek bir önem teşkil etmesede, filmde, ‘Böyle uyuşturulmuş bir şekilde yaşamaktansa, kitaplarımın arasında yanarak can veririm.’ diyen kişilerde var. Bu durum kitap yakma memuru olan Guy Montag(Oskar Werner)’ı etkiliyor ve bir kitabı cebine koymasıyla herşey başlıyor. İnsanların bu denli bir suçu ölümü göze alarak işlemesinin sebebini merak etmesinden dolayı insan olma yolunda ilk adımını atmış oluyor.
Karısı Linda’nın ise, kocasını gece gündüz kitap okurken görmesinden sonra; ona ne yaptığını sormasının ardından aldığı cevap, filmi açıklayan en güzel söz: ‘Bilmediğim çok şey var. Öğrenmem lazım..’
Angst Essen Seele Auf

Türkçe adıyla; korku ruhu kemirir,çok şey düşündüren fakat anlatmakta zorlanıp sadece çok iyiydi diyebildiğiniz filmlerden biri;fakat ben biraz deneyeceğim.
Film genel anlamıyla ilişkilerin her ne kadar iyi gitsede elbet bir tarafın bunu lehine kullanıp,kullandıktan sonra ilişkinin artık sevgiden çıkıp artık bunun tek taraflı sömürüye dönüşeceği fikri üzerine kurulu bir film.Bu Fassbinder'in o dönemde çektiği filmlerde olan bir konudur.Örnek olarak Faustrecht der freiheit filminde bu daha bariz olarak görülebilir.Filme dönecek olursak,aslında herşey faslı bir göçmen işçi olan Ali'nin insanca yaşama isteğinden ötürü başlar.Kendisinden yaşça büyük Emmi'ye aşık olur.Yaşlı bir hanım olan Emmi de Ali'ye aşık olur.İkisi yalnızlıklarını paylaşırlar,mutludurlar;ancak "mutluluk her zaman eğlenceli değildir" Ali,Emmi'nin yakın çevresi tarafından dışlanır.Emmi'nin çocukları,komşuları,Ali ile beraber olduğu için iş arkadaşları tarafından Emmi dışlanır.Herkes aynı şeyi söylemektedir:"araplar hayvandır" ancak onları bu insandışılığa iten ırklarının özellikleri değil tamamı ile toplumdur. "Zaman herşeyi mahveder,iyi veya kötü herşeyi siler" sözü burda kendini doğrular. Emmi ile Ali bir süreliğine hayatlarından uzaklaşırlar,döndüklerinde hayat yavaş yavaş eskiye dönmüştür.Emmi artık komşularıyla eskisi gibi iyi geçinmeye başlamıştır.İş arkadaşlarıyla barışmıştır.Oğlu bile onu ziyarete gelmiştir;ancak Ali'nin bazı şeylerden artık canı sıkılmaya başlamıştır.Düzen onu boğmuştur sanki.Hor görülmek içine işlemiş gibi sanki birden eski hayatına geri dönmek istemiştir.Eskisi gibi kuskus yemek istiyordur...
Filmin sonunu anlatmak istemem.Umarım yazdıklarım film hakkında açıklayıcı olmuştur.Film hakkında son söz şunu söyleyeyim.
"Bazı şeyler,bazı insanlar için gerçekten çok ağırdır."