Ulak



Güzel bir fikir, evet. Köy köy gezen bir seyyah gittiği yerlerde, çocuklara bir masal anlatıyor. Bu masal, sadece kötülüğü yapanın değil, onu görüp de ses çıkarmayanın da sorumlu olduğunu söylüyor. Masal kötüleri değiştirmek için değil, “görece” masumları uyarmak için. Çünkü köy, tam da Zekeriya’nın anlattığı masaldaki gibi, görüp de sesini çıkarmayanlarla dolu… Fikrin güzel, çekici tarafı, bu masalın çocuklar için gerçekten de yararlı olabileceği. Zekeriya’nın karşısına dizilip, merakla dinleyen çocuklar –ki çok iyi oynamışlar, o köyün geleceği. Kuş uçmaz, kervan geçmez, o fantastik dünyanın fantastik zamanında izole edilmiş olan köyün yarını o çocuklar ve sevdikleri, kanlarının ısındığı bir adamdan, hayatla ilgili önemli bir ders alıyorlar. Fakat filmi izlerken şöyle bir sorun baş gösteriyor. Bu masal çocuklar için gerçekten. Zekeriya’nın anlattığı masal, kötülüklere göz yuman, kötü adamdan korkan, çekinen fakat bir yandan da dedikodu yapmaktan, düşene vurmaktan çekinmeyen ana-babaların ellerinde yetişen çocuklar için. Onların ana-babaları ya da zaten “iyi insanlar” olduğunu bildiğimiz karakterler için değil. O masal çocukları değiştirebilir belki, kulaklarına küpe olabilir fakat yetişkinler, filmdeki diğer karakterler üzerinde, bir anda köklü dramatik değişiklikler yapacak kadar güçlü değil. Bu yüzden etkileyici sahneler olması hedeflenmiş sahneler yeterince tetiklenmediği için zayıf kalıyorlar.

Film bir yerden sonra aynı hikaye üzerinden başka bir yere, Zekeriya’nın hikayesine evriliyor, aynı temalı başka bir hikaye dinliyor, izliyoruz. Bu kısmın dikkat dağıtıcı olduğu, eklenti gibi durduğunu söylemek zorundayım. Bir masalın ardındaki gerçeği öğrenmek, gerçek hikayeyi bilmek heyecan verici olabilir aslında fakat peşi sıra gelen sahneler, ve dinler üzerinde yapılan göndermeler hikayeyi toparlamıyor, aksine dağıtıyor.

Eğer film, finaline kadar olmak istediği gibi olabilseydi, sağa sola sapmadan, dikkat dağıtmadan ilerleyebilseydi finali çok etkileyici olabilecekti. Fakat final de ne yazık ki istediği gibi umut verici ya da çarpıcı olamıyor, yönetmenin çekmek istediği sahneleri izliyormuşuz izlenimi uyandırıyor.

Yetkin Dikinciler, benim gözümde iyi bir oyuncudur fakat sanırım bu filmde rol arkadaşı Çetin Tekindor’dan biraz etkilenmiş. Çocuk oyuncular ise gayet iyiler... Yeteneklerinin yanı sıra, bu başarıda oyuncu koçu olarak jenerikte adı geçen Ümit Çırak’ın payı da büyük olmalı. Ayrıca Mustafa Ziya Ülkenciler ve ekibi köy konusunda çok iyi iş çıkarmışlar.

Herhangi bir Türk filmini verilen uğraş ve sektör şartlarını düşünmeden eleştirmek, “kötü”, “çirkin”, ya da “izlemeyin” demek benim içime sinmiyor. Çağan Irmak’ın “yeni” bir şey yaptığını, kendi istediği hikayeyi istediği gibi anlatabildiğini ve bu şartları sağladığını görmek Türk sineması için güzel bir şey. Kusurlu yanları olsa da gerçekten ilgiyi ve izlenmeyi, üzerinde konuşulmayı hak ediyor. Filmden çıkan herkese başka bir his ya da düşünce verebilecek bir film.

Son olarak şunu söyleyebilirim, film başlamadan önce 4 tane Türk filmi fragmanı izledim. Sanırım bir şekilde onlarla karşılaştırmadan edemiyor insan. O filmler için harcanan emekleri elbette küçümseyecek değilim ama “Ulak” için kurulan dekorları, herkesin harcadığı çabayı ve bir hikaye anlatmadaki ‘niyet’i ve bu ‘niyet’e verilen desteği düşününce dilim “kötü film” demeye varmıyor. Daha iyi bir film olabilirmiş desem, hile yapmış olur muyum?

0 yorum

Those Magnificent Men in Their Flying Machines or How I Flew from London to Paris in 25 hours 11 minutes

Sinema tarihinin en uzun isimli filmlerinden biri olan 1965 yapımı "Those Magnificent Men On Their Flying Machines" (Cesur Pilotlar) babam olmasaydı hiçbir zaman öğrenemeyeceğim bir film olarak tarihteki yerini alacaktı.

Her şey babamın "bu internette bütün filmler var mı?" diye sormasıyla başladı. Sonra da "Cesur Pilotlar diye bir film vardı bir kere televizyonda izlemiştim çok komik indirsene onu izleriz" dedi. Filmi ise uzun süre diskte uykuya bıraktıktan sonra izleme fırsatı buldum. Daha ilk sahnesiyle izlediğim en iyi komedi filmlerinden biri olacağını sinyallerini verdi. En başta 2 saat 22 dakikalık süresi göz korkutsa da kesinlikle zamanın nasıl geçtiğini anlayamadığınız tardan, sürükleyici bir komedi filmi.

Film 1910'da Daily Post gazetisinin Londra'dan Paris'e düzenlediği uçak yarışını konu alıyor. 1900'lerin başında büyük bir tutku olarak yayılan uçma isteği sonucu her ülkede kendini bu işe gönül veren insanlara davetiyeler yollanıyor ve farklı kıtalardan 14 yarışmacı yarışa kayıt yaptırıyor. İtalyan, Alman, Fransız, İngiliz, Japon ve Amerikalı pilotlar 10.000 pound ödüllü bu yarış için İngiltere'de bir araya geliyor ve hazırlıklara başlıyor. Filmin en can alıcı kısmı ise bu hazırlık bölümü. Almanlar'ın inatçılığı, İtalyan'ların zarifliği, Fransız'ın çapkınlığı ve tabi ki Amerikalı'nın yardım severliği film boyunca gülmekten öldürüyor. Özellikle Almanlar'ın inatçılığı (Ki bu yarışa da o yüzden katılıyorlar. Bir Alman subayının yapamayacağı hiçbir şey yoktur!) ve İtalyan'ların onları gaza getirme biçimi tek kelimeyle harika olmuş.

Almanlar'dan bir replik ;

-Daha önce hiç uçak uçurmadım. Uçmayı nasıl öğreneceğim?
+Her şeyi nasıl öğreniyorsak öyle. Kullanma kılavuzunu okuyarak!

Kesinlikle zamanının çok ötesinde, ince ayrıntılara son derece önem verilmiş, diyaloglarıyla kopartan Son olarak filmin en iyi uyarlama senaryo dalında oscar adayı olduğunu ve filmde kullanılan 1910 yapımı uçakların bir çoğu yeniden tasarlanmış veya eskileri onarılarak kullanılmış olduğunu belirteyim.

0 yorum

Englar Alheimsins

Biz dinlediğimiz müzikleri yüzünden İzlanda ile ilgili fantastik hayaller kurarken, onlar filmleriyle gerçekleri yüzümüze vurmaya devam ediyorlar. Burası da tımarhane, farkı yok hiçbir yerden der gibiler. Bizim bir tür bilgelikle dağ tepe yürüdüğünü sandığımız insanlar belki de Páll ve Nói gibi oradan oraya koşarak içlerine yerleşen karanlıklardan kaçmaya çalışıyorlar sadece..

Páll (Ingvar E. Sigurðsson) resim yapan ve yazan bir gençtir. Aşık olur, acı çeker ve ailesinin de anlayamadığı bir hızla deliliğe sürüklenir. Şiddetli baş ağrıları beraberinde saldırganlığı da getirir. Bundan sonra Páll’ın akıl hastanesine giriş çıkış süreçleri başlar. Burda The Beatles’a şarkı sözü yazıp telepatik yolla gönderdiğine inanan Óli, kendini Hitler ile özdeşleştiren Viktor ile tanışırız. Bu hastane de bildiklerimize benzemez. Hastalar günlük giysiler içindedir, dekor ise bir ev dekoruna benzer. Bu benzerlikle ilgili Óli; “hastaneler evlere benzetiliyor, çünkü artık evler hastanelere benziyor” der. Akıl hastanesi ve dışarıdaki hayat arasında sıkça karşılaştırma yapılır hastalar tarafından, her yerin akıl hastanesi olduğu sonucuna varılır hep. Páll’ın en iyi arkadaşı Rögnvaldur da bu her yer akıl hastanesi tezini destekler intiharıyla, istediği işe ve bir aileye sahiptir, ancak kendi cehenneminden çıkamaz. Ama yine de buradan dışarı çıkışlar sürekli gerçekleşir. Páll ilaçlarını düzenli kullanıp durumunda iyileşme görüldüğünde evine gönderilir, ama çok geçmeden yine saldırganlaşıp hastaneye geri gönderilir. Bu dışarı çıkışlardan en ilginci, arkadaşları Pétur’un hastaneden kaçıp intihar etmesinden sonra onun cenazesine gitme bahanesiyle çıkıp şehrin en iyi restoranında yemek yedikleri bölümdür. Organizasyonu Viktor gerçekleştirir, yemekleri, şarabı o seçer, hesabı isteyip akıl hastanesinden hastalar olduklarını söyleyip kibarca polisi çağırmasını ister garsondan. Bu sahne hem gerilim yüklü hem de eğlencelidir. Bu yemekten kısa süre sonra Páll bir rehabilitasyon apartmanına yerleşir, bir akşam dışarıda yemek yerken parasının ve hamburgerinin çalınmasından sonra dairesine döner. Bir radyo programını arayıp olayı anlatır ve "My way" şarkısını ister dj’den. “Bununla kendi yolumla baş edeceğim” der ve kendini apartmandan aşağı bırakır. Ailesi eşyalarını almaya geldiğinde yazdıklarının yer aldığı bir defteri bulur. “Rüyalar: Dibe batınca gerçekliğin acımasız şiddetiyle yüz yüze kalırız” satırlarını okur anne, ve Páll’ın doğumunda gördüğü rüyayı hatırlar. Dört attan birinin yere düşüp acı çektiği rüyayı.

Filme kaynaklık eden romanı okumadım, ama film başarılı bir senaryoya ve görselliğe sahip. Filmin acıtıcı gerçekçiliğine rağmen hiçbir acımasız gerçek İzlanda’ya gitme isteğimi engelleyemiyor. Çünkü filmin Sigur Rós ve Hilmar Orn Hilmarsson’ın yaptığı müziklerini dinliyorum filmden sonra, hiç bu kadar karanlık ama muhteşem bir şey duymadım.

3 yorum

!f Istanbul AFM Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali


!f İstanbul AFM Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali’nin 7.si 14-24 Şubat tarihleri arasında İstanbul’da, 28 Şubat-2 Mart tarihleri arasında ise Ankara’da.

Herkesi heyecanlandıracak bir film mutlaka var bu festivalde. Hit Filmler içinde merakla beklenen çok önemli bir film var, festival sayesinde No Country for Old Men’i izlemek için daha fazla beklemeye gerek kalmayabilir. Inland Empire’ı ise perdede izlemek için tek şans olabilir bu. Sadece festivaller sayesinde takip edebildiğimiz Guy Maddin’in 2007 yapımı filmi My Winnipeg de Hit Filmler’de.

İlk kez bir ülke sinemasına yer veriyor festival, Meksika Dalgası’nda Iñárritu’nun ardından gidenleri de farklı yollara sapanları da bulmak mümkün. La Zona bölümün en ilginç filmi gibi görünüyor.

Sesli Yaşam bölümünde ise öyle bir belgesel var ki beni çok heyecanlandırmıştı izlediğimde, perdede izleyebileceğimi hayal bile edemezdim. Sigur Rós belgeseli Heima çok başka bir deneyim sunuyor. Yine Sesli Yaşam'da bir Joy Division belgeseli var, hayatta kalan grup üyelerinin katkısıyla gerçekleştirilen bu belgeseli Control'den kısa bir süre sonra izlemek büyük şans bizim için.

Fantastik Filmler, Başka Aşk, Gökkuşağı bölümlerinde ise başka yerde karşılaşma şansı bulamayacağımız filmler var.

Ama en heyecan verici olan sanırım Dünyanın dört yanından 10 filmin katılacağı ilk kez düzenlenen Keş!f yarışması. Reha Erdem’in başkanlığını yapacağı Uluslararası jüri “sinemada cesur hikaye anlatımı, teknik ve tarzda yenilik” kriterleriyle “En İlham Veren Yönetmen”i seçiyor.

İşte merak uyandıran o filmler;

1- Chrigu / Chrigu
Yönetmen: Jan Gassmann / Christian Ziörjen / 2007 / İsviçre

2- Darling / Canım
Yönetmen: Johan Kling / 2007 / İsveç

3- In Search of a Midnight Kiss / Geceyarısı Öpücüğü
Yönetmen: Alex Holdrige / 2007 / ABD

4- The Aerial / Anten
Yönetmen: Esteban Sapir / 2007 / Arjantin

5- Milky Way / Samanyolu
Yönetmen: Benedek Fliegauf / 2007 / Macaristan

6- Pink / Pembe
Yönetmen: Alexander Voulgaris / 2006 / Yunanistan

7- Should I Really Do It / Bunu Gerçekten Yapmalı mıyım?
Yönetmen: İsmail Necmi / 2007 / Türkiye

8- The Nines / 3 X 3
Yönetmen: John August / 2007 / ABD

9- Year of the Nail / Tırnağın Yılı
Yönetmen: Jonas Cuaron / 2007 / Meksika

10- Pardonnez-moi / Affet Beni
Yönetmen: Maïwenn Le Besco / 2006 / Fransa

Sadece filmleriyle değil etkinlikleri ile de farklı bir festival bu. Biletler 9 Şubat’tan itibaren AFM sinemalarından satışta, festivalle ilgili ayrıntılı bilgi içinse http://www.ifistanbul.com

0 yorum

Conversations with other women


İzlemeye oldukça geç kaldığım filmlerden biri conversations with other women. Gerçi 2005 çıkışlı olmasına rağmen Türk izleyicisinin 2007 yılında izlediği filmde, özellikle Fight Club'tan seyrine alışık olduğumuz Helena Bonham Carter ve Thank you for Smoking ile aşina olduğumuz Aaron Eckhart kadın ve erkek ilişkilerini, geçmişin geçmişte mi kaldığını yoksa onu hep yanımızda mı taşıdığımız sorularını ele alıyor bir biçimde.

Bir insan birini ne kadar çok severse sevsin O'nunla beraber olabilir mi tüm hayatı boyunca? Ya da O'ndan ayrılsa bile O'nu unutması mümkün müdür? Peki ya bir gün karşılaştıklarında birbirini tanımazlıktan gelmek bütün herşeyin üstünü örtmeye yeter mi? Kadın ve erkek, iki farklı bakış açısından- iki farklı kamera gözünden birbirlerini tanımaya başlıyorlar yeniden.

İkisi de hayatlarını farklı bir yöne doğru götürmeye devam etseler de ( birinin doktor bir kocası varken diğerinin de genç güzel bir sevgili vardır) ve kameralar hiç kesişmese de bir şeklide birbirlerinin çekim alanına girmek o kadar kolay ki; eski defterleri açıp senede bir gün tadında yaşanan bir gece ne kadar etkileyecektir acaba hayatalarını? Kadın arkasını dönüp giderken, erkek, kadına methiyeler düzüp aşkına cevap mı arayacaktır, yoksa kadın herşeyi içine gömüp hiç gerçekleşmeyecek bir hayale, bir umuda arkasını dönüp gidecek midir?

Birbirini yeniden tanıma çabası ne kadar anlamlıdır ki karşındakinin herşeyini bildiğin zaman? Geçmişte yaşanan güzel zamanların hatırına "nostalji " dediğimiz o derin çukuru eşelemek günümüze ne kadar yarar sağlar ki? Ana rahmine dönüş istemiyle geçmişin karanlık taraflarına yolculuk keşke ya da bir daha olsa nidalarıyla geçirilen bir gece, birbirine kızgın ama bir taraflarıyla hala birbirlerini seven iki kişiye; kadın ve erkeğe nasıl bir yarar sağlayacaktır ki birbirlerini biraz daha acıtmaktan başka? ( en çok canını yaktıklarım en sevdiklerimizdir hesabı)

35 yaşında bir erkek ve 35 yaşında bir kadın onları takip eden 20'li yaşlarına dönebilir mi bir gece içinde?

3 yorum

Le Scaphandre et le Papillon

Jean-Dominique Bauby (Mathieu Amalric), Elle dergisi editörüdür. Hareketli ve başarılı bir hayatı varken geçirdiği felç onu yatağa mahkum eder. "Locked-in syndrom" adlı bir hastalığa yakalanmıştır. Hareket edemez, yemek yiyemez ve konuşamaz. Sadece sol gözünü hareket ettirebilmektedir, bunun dışında tamamen hareketsizdir. Bedenini saran "dalgıç giysisi"nden kurtulmasının tek yolu, elindekileri, yani tek gözünü ve hayal gücünü kullanmaktır. Bu şekilde bir kitap bile yazar.

Kendi bedenine hapsedilmiş bir adam Jean-Dominique. Görebiliyor, düşünebiliyor, ama konuşamıyor, düşündüklerini aktarmasının tek yolu çalışan gözünü kullanmak. Ama onu kullanabilmek için önce onun önündeki perdeyi kaldırması gerekiyor. O perde kendine acıma, ölüm isteği ve korkuyla kaplı.. Ama o çok geçmeden hareketsizken de aslında hareket edebileceğini, istediği yere gidebileceğini, istediği kişiyle birlikte olabileceğini fark ediyor. Gözünün dışında çalışan çok önemli bir şeyi daha var çünkü; hayal gücü. Böylece kalkıyor o perde. Hırslı ve güzel terapistlerinin de yardımıyla konuşamıyor olmak artık bir engel olmuyor önünde. Harflerin kullanım sıklığına göre oluşturulan bir alfabeyle iletişim kurmaya başlıyor. Doğru harflerde gözünü kırparak aklındakileri sözcüklere dönüştürüyor. Bu şekilde bir kitap yazabileceğini söylüyor. Bu yöntemle bir kitap yazılabileceği düşüncesi bile korkutuyor biz izleyicileri. Ama Jean-Dominique “panik yapma” diyor ona kitap yazmakta yardım edecek Claude’a. Biz de rahatlıyoruz, o panik yapma diyorsa bizim yapmaya hakkımız yok. Ortaya bir kitap çıkıyor. Kitabı yayımlandıktan kısa bir süre sonra ise ölüyor Jean-Dominique.

Biyografiler genellikle oyuncunun gücüne dayalıdır. Hele de böyle ortada fiziksel sorunu olan biri varsa yönetmenler gişe kaygısından ya da kötü niyetlerinden bilinmez, durumu sonuna kadar sömürürler. Ama bu film farklı, ne biyografi anlatmanın ne de Jean-Dominique’in özel durumunun getirebileceği tuzaklara düşmüyor, bu nedenle de ortaya oyuncunun inanılmaz başarısından çok yönetmenin başarısı çıkıyor. Çünkü böyle bir hikayeden istismara hiç kaçmayan ve çok güzel görselliği olan bir film çıkarmayı başarıyor Julian Schnabel -ressamlığının da getirdiği avantajla. Filme getirilebilecek eleştiriler var tabi yine de, belki biraz hızlı ilerliyor, Jean-Dominique ölüm isteğini çok çabuk yeniyor, iletişim yöntemini de kolay kabulleniyor gibi. Ayrıca geri dönüşlerle Jean-Dominique hakkında bize çok az şey veriliyor, bu da karakterle ilgili eksiklik hissi yaratıyor. Ama yine de hikayeyi çok dozunda anlatmasıyla övgüyü hak ediyor yönetmen. Ne hayatını abartıyor Jean-Dominique’in, ne de yine bu tür filmlerde adet olduğu üzere ölümünü bir trajediye dönüştürüyor. Altını kalın kalın çizip bir azim hikayesi anlatmak yerine, onun ayrıntılara özen gösteren gözünü anlatıyor şiirsel bir üslupla. Bu yüzden filmden sonra çok güzel kareler kalıyor aklımızda, gözümüzün önünde binlerce kelebek uçuşuyor..

3 yorum

80. Oscar Adayları


Oscar ödüllerini onaylarsınız ya da onaylamazsınız, ama kayıtsız kalamazsınız. “Kimler Oscar alacak” sorusuna tahminler yürütmek çok eğlencelidir, sonuçlara çoğu zaman sinirlensek bile.. Artık bilindiği üzere oyun oynamayı, listeler yapmayı seven insanlar bu blogun yazarları.. Bu oyunu da kağıt üzerinden buraya taşıyalım, Oscar tahminleri oyunu oynayalım dedik adaylar açıklanır açıklanmaz. Henüz hepsini izleyemedik ama işte adaylar;

Best motion picture of the year (en iyi film)
*"Atonement" (Focus Features) A Working Title Production: Tim Bevan, Eric Fellner and Paul Webster, Producers
*"Juno" (Fox Searchlight) A Dancing Elk Pictures, LLC Production: Lianne Halfon, Mason Novick and Russell Smith, Producers
*"Michael Clayton" (Warner Bros.) A Clayton Productions, LLC Production: Sydney Pollack, Jennifer Fox and Kerry Orent, Producers
*"No Country for Old Men" (Miramax and Paramount Vantage) A Scott Rudin/Mike Zoss Production: Scott Rudin, Ethan Coen and Joel Coen, Producers
*"There Will Be Blood" (Paramount Vantage and Miramax) A JoAnne Sellar/Ghoulardi Film Company Production: JoAnne Sellar, Paul Thomas Anderson and Daniel Lupi, Producers

Performance by an actress in a leading role (en iyi kadın oyuncu)
*Cate Blanchett in "Elizabeth: The Golden Age" (Universal)
*Julie Christie in "Away from Her" (Lionsgate)
*Marion Cotillard in "La Vie en Rose" (Picturehouse)
*Laura Linney in "The Savages" (Fox Searchlight)
*Ellen Page in "Juno" (Fox Searchlight)

Performance by an actor in a leading role (en iyi erkek oyuncu)
*George Clooney in "Michael Clayton" (Warner Bros.)
*Daniel Day-Lewis in "There Will Be Blood" (Paramount Vantage and Miramax)
*Johnny Depp in "Sweeney Todd The Demon Barber of Fleet Street" (DreamWorks and Warner Bros., Distributed by DreamWorks/Paramount)
*Tommy Lee Jones in "In the Valley of Elah" (Warner Independent)
*Viggo Mortensen in "Eastern Promises" (Focus Features)

Performance by an actress in a supporting role (en iyi yardımcı kadın oyuncu)
*Cate Blanchett in "I'm Not There" (The Weinstein Company)
*Ruby Dee in "American Gangster" (Universal)
*Saoirse Ronan in "Atonement" (Focus Features)
*Amy Ryan in "Gone Baby Gone" (Miramax)
*Tilda Swinton in "Michael Clayton" (Warner Bros.)

Performance by an actor in a supporting role (en iyi yardımcı erkek oyuncu)
*Casey Affleck in "The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford" (Warner Bros.)
*Javier Bardem in "No Country for Old Men" (Miramax and Paramount Vantage)
*Philip Seymour Hoffman in "Charlie Wilson's War" (Universal)
*Hal Holbrook in "Into the Wild" (Paramount Vantage and River Road Entertainment)
*Tom Wilkinson in "Michael Clayton" (Warner Bros.)

Achievement in directing (en iyi yönetmen)
*"The Diving Bell and the Butterfly" (Miramax/Pathé Renn), Julian Schnabel
*"Juno" (Fox Searchlight), Jason Reitman
*"Michael Clayton" (Warner Bros.), Tony Gilroy
*"No Country for Old Men" (Miramax and Paramount Vantage), Joel Coen and Ethan Coen
*"There Will Be Blood" (Paramount Vantage and Miramax), Paul Thomas Anderson

Original screenplay (en iyi orijinal senaryo)
*"Juno" (Fox Searchlight), Written by Diablo Cody
*"Lars and the Real Girl" (MGM), Written by Nancy Oliver
*"Michael Clayton" (Warner Bros.), Written by Tony Gilroy
*"Ratatouille" (Walt Disney), Screenplay by Brad Bird; Story by Jan Pinkava, Jim Capobianco, Brad Bird
*"The Savages" (Fox Searchlight), Written by Tamara Jenkins

Adapted screenplay (en iyi uyarlama senaryo)
*"Atonement" (Focus Features), Screenplay by Christopher Hampton
*"Away from Her" (Lionsgate), Written by Sarah Polley
*"The Diving Bell and the Butterfly" (Miramax/Pathé Renn), Screenplay by Ronald Harwood
*"No Country for Old Men" (Miramax and Paramount Vantage), Written for the screen by Joel Coen & Ethan Coen
*"There Will Be Blood" (Paramount Vantage and Miramax), Written for the screen by Paul Thomas Anderson

Best animated feature film of the year (en iyi animasyon)
*"Persepolis" (Sony Pictures Classics): Marjane Satrapi and Vincent Paronnaud
*"Ratatouille" (Walt Disney): Brad Bird
*"Surf's Up" (Sony Pictures Releasing): Ash Brannon and Chris Buck

Best foreign language film of the year (yabancı dilde en iyi film)
*"Beaufort" Israel
*"The Counterfeiters" Austria
*"Katyn" Poland
*"Mongol" Kazakhstan
*"12" Russia

Best documentary feature (en iyi belgesel)
*"No End in Sight" (Magnolia Pictures) A Representational Pictures Production: Charles Ferguson and Audrey Marrs
*"Operation Homecoming: Writing the Wartime Experience" (The Documentary Group) A Documentary Group Production: Richard E. Robbins
*"Sicko" (Lionsgate and The Weinstein Company) A Dog Eat Dog Films Production: Michael Moore and Meghan O'Hara
*"Taxi to the Dark Side" (THINKFilm) An X-Ray Production: Alex Gibney and Eva Orner
*"War/Dance" (THINKFilm) A Shine Global and Fine Films Production: Andrea Nix Fine and Sean Fine

Diğer kategorilerdeki adaylar içinse şuraya bakabilirsiniz.

1 yorum

My Blueberry Nights

Wong Kar Wai’nin Amerika’da İngilizce çektiği ilk film, en önemli özelliği bu, en büyük kusuru da sanırım.. Amerika’da film çekeceğini duyduğumda içimde bir korku oluşmuştu zaten hemen. Yine de bir umut taşıyordum filmi izleyene kadar.

Elizabeth (Norah Jones) sevgilisi tarafından aldatıldığını öğrenir. Adamın her zaman gittiği kafeye gidip anahtarlarını bırakır. Kafenin sahibi Jeremy (Jude Law) ile kavanozdaki anahtarlar, biten ilişkiler ve hiçbir zaman yenmeyen yabanmersinli turta üzerine sohbet ederler. Elizabeth bulunduğu yerde kalırsa asla değişemeyeceğini düşünüp bir yolculuğa çıkmaya karar verir. Aslında bu Jeremy’nin kafesine dönmek için yapılması gereken bir yolculuktur. Bu yolculukta, sürekli içen polis Arnie (David Strathairn) ve onun taptığı karısı Sue Lynne (Rachel Weisz) ile tanışır. Aşkın saplantılı ve acımasız yüzünü görür. Arnie intihar eder. Yolculuk devam eder. Gece gündüz çalışıp bir araba almaya çalışır, zaten uykusuzluk da çekmektedir. Bundan sonra onunla başka bir yolculuğa çıkacağı şımarık Leslie (Natalie Portman) ile karşılaşır. Zengin kumarbaz Leslie ile birlikte babasının kaybını yaşar. Bulunduğu her yerden Jeremy’e mektup yazar. Aralarındaki bağ hiç kopmaz. Sonunda bütün bu yollardan geçip yolun karşı tarafına Jeremy’e ulaşır. Her gün gidip penceresine baktığı sevgilisinin dairesi de boşalmıştır. Artık rahatlıkla yabanmersinli turta yiyebilir.

Kabul edelim çok eli yüzü düzgün bir film bu. Kadrosu görkemli. Oyunculuk çok iyi, filmin en iyi tarafı da bu. Rachel Weisz olağanüstü güzel. Jude Law iyi, Norah Jones da sıradan birini oynadığından pek batmıyor. Ama filmi Wong Kar Wai değil de, bir araya gelip Wong Kar Wai filmi çekme isteğinde olan bir ekip çekmiş sanki. Kamera kullanımı, müzik seçimi, hatta yönetmenin diğer filmlerine yapılan bolca göndermeyle bir Wong Kar Wai filmi çekmeyi başarmış da bu ekip, çok basit bir hikaye, üstünkörü çizilmiş karakterler ve kötü diyaloglarla. Fakat yönetmen yok ortalıkta, taklit etmeye çalışan bir kameranın varlığı sürekli fark ediliyor. Yönetmenlerin kendi filmlerine yaptığı göndermeleri yakalamak keyifli olur hep, ama bu sefer çok kötü batıyor onları bulmak, çünkü garip bir biçimde onlarla Wong Kar Wai olduğunu ispatlamaya çalıştığını düşünüyorsunuz yönetmenin, acınası bir çabaya dönüşüp üzüntü yaratıyor onları görmek. Lütfen ülkene geri dön Wong Kar Wai hevesini aldın işte demekten başka çare yok.

1 yorum

La Fille sur le Pont


“Hayat, aşk yaşadığında başlar. Yoksa bir hiçsin..”

1999 yapımı,
"Şans verilmez, alınır" mesajlı; yönetmeni Patrice Leconte'ye ve başrol oyuncularına hayran kalmanıza neden olan enfes bir aşk filmi.
Hatta "aşk filmi" genresinde incelenmesi filme hakaret bile sayılabilir, çünkü bu zamana kadar aşıkların öpüşmediği başka bir filme rastlamadım, bu hariç. Gecikmiş olsam da, son zamanlarda izlediğim en güzel film.

- Şansa inanır mısın?
- Evet..
- Neden?
- Çünkü çok güzel göğüslerin var..

Adele, hayatı boyunca sadece kötü şans'a sahip olduğuu düşünen, pesimist ve yukarıdaki diyalogun taraflarından biri olabilecek kadar saf biridir.. Bir gece yarısı intihar etmek için gittiği bir köprüde Gabor ile tanışır. Gabor, sirklerde ve özel gösterilerde bıçak atarak hayatını kazanmaya çalışan, hayatını 'şans' üzerine kurmuş bir görüntü çizen havai davranışları, hayalleri ve her şeyden öte kalbi olan bir adamdır. Adele'i bu depresyondan kurtarmayı üstün ikna kabiliyeti ile başarır ve gidecek yeri olmayan bu genç kadınla birlikte hayatı yenmek üzere yola çıkar. Erkeklere hayır deme konusunda çok da başarılı olamayan Adele, bir güzel söze ya da kendisine 'yatağın hangi tarafında yatmasını istediğini' soran herhangi bir erkeğe güvenecek kadar temiz kalplidir olmasına; ancak Gabor da bir kadının zaafından faydalanacak kadar çiğ biri değildir. Tutkuları, onları bir yol ayrımına ya da tren yolundaki makaslardan birine götürecektir kuşkusuz. Gabor'un da dediği gibi; “Yanlış yol yoktur, kötü yol arkadaşları vardır..”
Ve kumar başlar: Gabor'un, Adele'in şansına, şahsına ve daha doğrusu kendisine olan inancı, Adele'i olduğu kadar onu da şaşırtmaktadır hiç şüphesiz. Defalarca rulette 0 numaraya oynamak ve asla kaybetmemek; lokal bir çekilişten, numara seçme karşılığıyla araba kazanmak; sürekli ama sürekli birbirlerine olan güvenleri, şansları.. Hayat, onları birbirlerinin eşleniği, birbirlerinin şansı olmaları için biraraya getirmiş bir krupiyedir belki de.
Ancak bu kazanım, bu iyi gidişat Adele'i korkutmaktadır ki Gabor'a, “Kaybetmeyi öğren yoksa kazanmak sıkıcı olacak” diyecek raddeye gelir.. Aralarındaki kaçınılmaz çekimin epritici korkusu tutku ile birleşmiş ve onları artık geri dönülmez bir yolun başında terketmiştir.

Vanessa Paradis'in Adele rolündeki muhteşem performansına, Daniel Auteuil'in Gabor karakterine ve onun umursamaz ama hayatın her türlü pisliğini/güzelliğini tatmış hür seyyah hallerine, filmin İstanbul'da, Galata Köprüsü'nde sonun başlangıcını temsil eden finaline, insanı bulunduğu konumdan başka bir yere sürükleyen ve ölçümlenemeyecek bir hissiyat yaşatan ost'sine bayılmış olmama rağmen; yabancı yapımların Türkiye tasvirlerinde muhakkak ezan motifini kullanıyor olmalarından duyduğum rahatsızlığı da belirtmem gerek. Dışarıdan bakıldığında nasıl görünür olduğumuzun da en net emaresi bu olsa gerek, üzücü..

1,5 saatin akabinde, son kertede film için söylemem gerekenlere gelirsem;
şans, hakikaten bir ölüm-kalım meselesidir ve şanssız olduğuna inananlar, elindeki kıymetini bilmeyip sahip olamadığını doğru zannedenlerdir Gabor'un da dediği gibi.
Son bir temenna da senarist Sergey Frydman'a gitmeli çünkü her repliği aforizma sayılabilecek bir filmin yaratılmasında çok büyük emeği var. İzlemeyenlere, iyi şanslar..

2 yorum

Zavet

Neresinden tutup nasıl anlatmalı bu filmi bilemiyorum. Filmi izleyenler kendilerine teselli arıyorlardı, “en azından gördük” diyordu biri arkadaşına, ben de filme pazar günü gittiğimden “pazar filmi gibi” dedim pek de inandıramadan kendimi. Sanırım bizim Maskeli Beşler serimizden pek farkı yok bu filmin.

Kusturica’nın her zamanki mizah anlayışında diyenler olacaktır, ama bu sefer çok fazla abarttığını düşünüyorum. Artık galiba icatlar yapan insanlarından ve araya sıkıştırdığı Yugoslavya’ya dair fikirlerinden kendisi bile bıkmış. Çünkü öyle bir saçmalık yaratmış ki nasıl anlatabileceğimi bilmiyorum. Denemeye çalışacağım sadece. Tsane, dedesiyle birlikte köyde yaşayan bir çocuktur. Dedesi öleceğini ve onun yalnız kalacağını düşünüp onu şehre yollar, tadilatını yaptığı kiliseye bir ikona alması ve kendisine bir gelin bulması için. Tsane’nin başına bir sürü şey gelir. Jasna ile karşılaşır ve ona aşık olur. Jasna’nın annesi fahişedir ve onu da fahişelik yapması için kaçırırlar. Dedesinin kan kardeşinin torunları Tsane’ye yardım ederler. Bu torunlardan biri cüce, biri de neredeyse devdir. Bunlar ateş etmekten hoşlanırlar ve yine -dede gibi- garip icatları vardır. Tsane, Jasna’yı Gazda’nın (Miki Manojlovic) elinden kurtarır. Köye dönerler, ancak Gazda peşlerinden gelir ve her şey dedenin düğününde kesişir, silahlar patlar. Daha fazla anlatamayacağım çünkü hatırlarken bile daralıyorum.

Cannes Film Festivali'nde de eleştirilen filmini nasıl savundu Kusturica bilmiyorum, ama benim sevdiğim bir yönetmendi. Sjecas li se Dolly Bell, Arizona Dream, Underground filmlerini yapmış bir yönetmen nasıl bu hale geldi, böyle sığ ve basit bir filmi nasıl yapabildi anlamak mümkün değil. Miki Manojlovic yönetmene inanıp bu filmde yer almış belli ki, bunun için ona da üzüldüm. Filme dair bir şeyler söyleyebilmeyi, en azından eğlenceliydi diyebilmeyi isterdim, ama mümkün değil. Sadece hayal kırıklığı..

3 yorum

I Want You

Michael Winterbottom hediyesi 1998 yapımı dramatik, romantik ve etkileyici bir film..

Elvis Costello'nun aynı adlı parçasından yola çıkan yönetmen, belki de saplantılı sevgilere en güzel göndermelerden birini yapmış bu esaslı film ile..

Bir bayan kuaföründe çalışan Helen (Rachel Weisz)'in hayatı, hapishaneden tam 9 yıl sonra çıkan eski sevgilisi Martin (Alessandro Nivola)'in dönüşüyle birden değişir. Bu arada, yıllar önce annesini evinin banyosunda ölü olarak bulduğundan beri hiç konuşmayan, insanların konuşmalarını ses kayıt cihazıyla kaydeden enteresan birçocuk olan Honda (Luka Petrusic) da Helen'e aşıktır. Honda, seks düşkünü ablası Smokey (Labina Mitevska) ile birlikte gayet berbat bir yaşam sürmekte olduğundan, Helen bu küçük çocuğun ona yaptığı jestleri, verdiği hediyeleri geri çevirmez. Sevgilisi Bob ile arabada yaptıkları konuşmaları kaydeden Honda, radyo programcısı Bob'u canlı yayında rezil eder ve bu da bir nevi Helen-Bob ilişkisinin noktasıdır..

Bu andan itibaren artık olay örgüsü Helen, Martin, Honda ve Smokey üzerine yoğunlaşmaya başlamıştır.. The Peer ismindeki bir barda şarkıcılık yapan Smokey'in nemfomanyaklık seviyesinde bir seks düşkünlüğü vardır ve Martin'e sürekli bundan bahsetmektedir. İşin kördüğüm olduğu kısım ise; Helen'in babasının ölümü üzerine hapse giren Martin, bu olayın içyüzünü öğrenmeye çalışan Honda ve sırlarla dolu Helen'in karşılıklı oyunlarıdır belki de..

Noi Albinoi'deki Noi'ye benzettiğim izole karakter Honda'nın tartışmasız etkisini es geçmeden belirtmem gerekirse, gerçekten enfes bir öykü.. Karakterlerin obsesiflikleri soundtrackle muhteşem bir uyum yakalamış. 87 dakika boyunca sanki bir şarkının içindeymişsiniz hissiyatı yaşatan bu İngiliz yapımını tek bir kelime ile açıklamam gerekseydi, "etkileyici" derdim sanırım.

2 yorum

Casino Royale


Sinema tarihinin bir ihtimal en fiyakalı ajanı ilk görevini gerçekleştirmek üzere geri döndü. Biliyorum çok klişe bir giriş oldu ama hakikat bundan ibaret. Öncelikle şunu söyliyim, klişe bir giriş yaptığım bu filmin hiç de öyle klişelerle işi yok. Hoş gecenin bir vakti "aksiyooon filmi" arzusuyla yataktan fırlayan benim için çok fazla da önemi olmayacaktı bu durumun orası da ayrı bir gerçek.
Filmin yönetmeni daha önce Daniel Craig gibi Pierce Brosnan'ın da ilk James Bond filmini çeken Martin Campbell. Açıkçası yönetmen hakkında fazla konuşacak fazla bir şey bulamıyorum. Pek çok James Bond filmi çekmiş. Bir de Vertical Limit var filmografisinde benim bildiğim ve izlediğim. Yani filmi izlemeden önce aksiyon filminin safkan aksiyon görevini başarıyla yerine getireceğini kestirmeniz güç değil.
Filmin jeneriği bile oldukça şaşalı, orjinal ve gazken daha filmin başında aksiyonun limitlerine varılmasıyla filme ve Bond ihtişamına aşık oluyorsunuz. Ayrıca inşaat alanında geçen bu kovalamaca sahnesinde sanırım diğer bond filmlerinde gerçeleşmeyen bir şey oluyor ve bond'un gömleği kırışıyor. Daha önce ceketi bile kırışmadan dünyayı kurtaran bir bond akıllarınıza geldikçe bunun önemini siz de anlayacaksınız.
James Bond'un ilk görevini anlatan film, Bond'un geçmişini, nasıl öldürme yetkisi ve 007 kodu aldığını çok fazla açıklamıyor. Sadece en başta biraz film-noir havasında bir sahneyle bu konuya değiniliyor. Dediğim gibi Bond'un ilk görevi bu ve bu görevi için Karadağ'daki Casino Royale'e gitmesi ve bir poker oyununa dahil olması gerekiyor. Eğer kazanırsa hiç bir şey kaybetmeyecek, fakat kaybederse terör örgütüne 100 milyon dolarlık katkı sağlayacak. Hikaye hakkında daha fazla bilgi vermeme gerek yok :)
Kısacası izlediğim Bondlar içinde bana yapmacık tavırlı olmayan ve en insansı görünen karakter Daniel Craig gibi geldi. Daha önce Munich'te de bizleri mest eden bu sarışın James Bond umarım yaşı elverdikçe bu rolde devam eder. Daniel Craig dışında tabi ki Bond filmlerinin olmazsa olmazları güzeli ve kötüyü canlandıran Eva Green ve Mads Mikkelsen de kendilerine hayran bırakıyor.
Yalnız şunu da unutmayın, bu filmi tamamen aksiyona susamış halde izlediğim için bazı negatif noktaları esgeçmiş veya hatırlamıyor olabilirim. Size de tavsiyem James Bond filmlerini fazla ciddiye almadan, kafa yormadan, kendinizi o dünyanın bir karakteriymiş gibi hissederek izlemeniz. Zaten başka türlü kendinizi bir Aston Martin DBS'nin koltuğunda hayal edemezsiniz.

5 yorum

Mutluluk


Bu filme karşı önyargılı olduğumu öncelikle belirtmek istiyorum. Hatta uzun süre izlemek bile istemedim, ama merakım baskın çıktı ve sonunda izledim. Açıkçası kamera arkasındaki isim Abdullah Oğuz olunca filmin iyi niyetine dair şüphelerim vardı. Handan İpekçi’ye inandığımdan Saklı Yüzler’in pek çok hatasını görmezden gelebilmiştim, ama bu filmdeki her hatanın gözüme fazlasıyla batacağını biliyordum. Mutluluk’un kaynağı olan Zülfü Livaneli’nin kitabını okumadım, belki filme göre daha iyidir, ama film hakkındaki önyargılarımda ne kadar haklı olduğumu gördüm, keşke film beni utandırsaydı.

Meryem (Özgü Namal) tecavüze uğrayan masum bir genç kızdır. “Kirlendiği” için töre gereği babasının amcasının oğlu olan ağa tarafından ölüm emri verilir. Ancak bunu ağanın oğlu olan ve askerden gelecek Cemal (Murat Han) gerçekleştirmelidir, bu “görev” ailenin erkeği ve namusundan sorumlu kişisi olarak ona düşer. İnfaz için Cemal’in askerden dönüşü beklenir. Bu sırada Meryem ahırda kapalı tutulur, intihara zorlanır, ama denese de kendisini izleyen üvey annesinin bakışları altında intihar edemez. Meryem’e sürekli bunu kimin yaptığını sorarlar, ama Meryem söylemez. Cemal askerden döner. Jandarma etrafta gezdiği için bu iş köyde gerçekleştirilemez, Cemal’den Meryem’i İstanbul’a götürmesi ve bu işi yolda bitirmesi istenir. Cemal Meryem’i trenden atmak ister, ama yapamaz. İstanbul’a geldikten sonra ise ellerine kanı bulaşmasın diye Meryem’den köprüden atlamasını ister. Meryem atlamak üzereyken de onu kurtarır. Artık birlikte kaçmak zorundadırlar.

İrfan (Talat Bulut) yaşadığı hayattan sıkılmış bir profesördür. Yaşadığını hissetmek için teknesiyle denize açılır. Cemal ve Meryem’in yolu İrfan ile kesişir. Artık onun teknesinde çalışmaya başlarlar. Önceleri her şey iyiyken Cemal’in, Meryem’i İrfan’dan kıskanmaya başlamasıyla durum kötüleşir. Rüyalarında Meryem’i görür Cemal, bu rüyalardan bile Meryem’i sorumlu tutar. Bu arada teknede sürekli İrfan ile Cemal arasında bir karşılaştırmaya gidilir. İrfan “ben senin gibi net bir adam olamadım” der Cemal’e, “sen bıçak gibisin”, İrfansa duygusal bir adamdır, yumuşaktır, şiir okur, Meryem’e hediyeler alır. Meryem’in zekasının, dünyasının bir tek o farkındadır. Ama sanki yönetmen bıçak gibi asker genç Cemal’i İrfan’ın ağzından fazla över. Ve filmi biz töre ile ilgili bir film sanırken duygularını ifade edemeyen kıskanç aşık ve sert erkek hikayesine döner film. Meryem hiç yoktur teknede, kıskanılan, hırpalanan bir kadındır, ama İrfan’ın dediği zeki kadını göremeyiz biz hiç, onunla ilgili tek bildiğimiz şey o kadar zaman geçmesine rağmen hala tecavüze uğrayan masum bir kadın olduğudur, ne düşündüğünü, hissettiğini bilmeyiz. Cemal’in kıskandığı, sevdiği, koruduğu, hırpaladığı kişidir hala.

Filmin dayanamadığım noktalarına gelince, görüntü olarak çok temiz ve güzel görüntüler var, ama bir kızın intihara zorlanmasını havada dolaşan kameralarla çekmek gerçekliği zedeleyen bir durum tamamen. Bence böyle bir filmde ele aldığı konu açısından gerçeklik hissini korumak çok önemli olmalı, ama yönetmenin öyle bir derdi yok. Meryem’in ruh haline bakmıyoruz bile, Cemal’in düşünceleriyle ilgiliyiz hep, ve bunu da bir zihniyeti anlamak için yapmıyoruz, çünkü onun düşüncelerini yönetmen kıskanç ve sert erkeğe indirgiyor ve aşkla ilişkilendiriyor, bu da filmin söylemini tamamen zayıflatıyor, değiştiriyor. Namus adına işlenen cinayetlere odaklanmak yerine başka her şeyle ilgilenir hale geliyoruz. Ayrıca yönetmen Abdullah Oğuz olunca bu tecavüzü kimin gerçekleştirdiğini de filmin en başından beri tahmin edebiliyoruz, tecavüz eden tabi ki ölüm emrini veren Cemal’in babasıdır. Üstelik Meryem’in masumluğu iyice belirgin hale gelsin diye film boyunca gördüğümüz kadınların hepsi neredeyse kötü. Meryem’in üvey annesi onu soğukkanlılıkla intihara zorlayan kötü kalpli bir üvey anne, İrfan’ın karısı kıskanç ve kötü niyetli bir kadın, İrfan’ın tekneye gelen bikinili öğrencisi ise bağımsız ve flörtçü bir genç kız. Masumluğun film boyunca altı çiziliyor, Meryem masum anlıyoruz, ama keşke denildiği gibi zeki ve parlak bir kadın olduğunu da görebilseydik masum olduğu kadar. En büyük erdem oluyor masumiyet ki isteyerek biriyle birlikte olsa -Saklı Yüzler’deki gibi- masum biri olmayacak, ki bu da filmin dayanamadığım başka bir noktası. Ayrıca Meryem hakkında hiçbir şey bilmediğimiz için araya serpiştirilen geri dönüşlerle gösterilen üvey anne baskısı ya da tecavüz travması da inandırıcılığı yitirip bir süs haline geliyor.

Filmin kafası karışık olması bir yana töre ile kurduğu ilişki de çok yüzeysel. Fatih Özgüven’in dediği gibi; “Keşke Saklı Yüzler daha iyi bir film olsaydı da Mutluluk adlı töre fantezisine mecbur kalmasaydık”.

1 yorum

Dead Man's Shoes


2004 yapımı Shane Meadows filmi..

Filmin son derece iyi yazılmış zekice bir konusu var, ancak herhangi bir şey söylersem filmden alacağınız keyif azalabilir o yüzden genel bir açıklama yapayım, sonra da filmin sevdiğim noktalarına geçeyim;

Richard, Orduda olduğu zamanlarda zihinsel engelli kardeşi Antony^i sömüren ve iğrenç hayatlarına bir şekilde onu da dahil ederek eğlence malzemesi yapan adamlardan intikam almak için kasabaya gelmiştir.. Ordu eğitimi sayesinde hepsinin hakkından kolayca gelir ve göstere göstere öldürür, ancak bu noktadan sonra film kırılma noktasına ulaşır ve izleyici için hazırladığı sürprizlerle basit bir intikam hikayesi olmaktan kurtulur..

Aslında Richard intikam alma işini yaparken kardeşinin spastikliğinden utandığı için kendisini bir canavara dönüştürür, bunca zaman onun yanında olmadığı için, yanında olduğu zamanlarda onu gerçekten sevip sevmediğine bile emin olamadığı için kan döker ve Richard karakterini canlandıran Paddy Considine kişisinin muhteşem oyunculuğu sayesinde de bu işi etkileyici biçimde yapar.. Döktüğü her kan aslında kendi kanıdır ve kardeşi için ödemesi gereken bir bedeldir, bu olayda suçlu olan onca kişiye rağmen ihanetin en büyüğü kendisine aittir.. Çünkü engel olailecekken uzaklarda olmayı o tercih etmiştir..

Yönetmen çok etkileyici bir tarz seçmiş, intikam hikâyelerinde karakteri saklamak esas olmasına rağmen her şeyi göze sokarak yapmayı tercih etmiş, böylece klişelerden uzak, yalın ve akıcı bir aktarımı yakalayabilmiş.. Filmin kendisini açtığı nokta ile final arasındaki zaman dilimi de izleyicinin filmi hazmetmesi açısından çok iyi olmuş..

Kısaca basit bir intikam hikayesinden çok daha öte, Lucky Number Slevin popülerliğinden uzak, ingiliz aksanının güzelliği ile harika bir film olmuş Dead Man's Shoes, izlemediyseniz tavsiyedir..

3 yorum

The Brave One


2007 yapımı pek taze bir Neil Jordan filmi..

Şehrin sesi temalı bir radyo programı yapan Erica Bain (Jodie Foster) ve sevgilisi evlilik hazırlıkları yapmaktadır.. Köpeklerini gezdirmek için çıktıkları bir park gezisinde hayatları aniden değişir, sevgilisini kaybeden Erica içinde bir yabancı olduğunu keşfeder.. Önceleri kendisini korumak için aldığı silahla zamanla intikam meleği tadında kötülerin düşmanı oluverir. Bu sırada Dedektif Mercer ile tanışır ve yaptıklarının doğru-yanlış sağlamasını onun üzerinden yapar, aslında onun da bazı durumlarda adalete güvenmediğini anlaması bir süre daha devam etmesine neden olur.. Dedektif Mercer (Terrence Howard) olayı çözse de Erica^ya ve yaşadıklarından sonra yaptıklarına anlam vermeye başlar ve olaylar herkesin tahmin edebileceği yerlere kolayca sürüklenir..

Filmi genel olarak beğenmedim, sırtını Jodie Foster^a dayamış gibi duruyor.. Aslında 2 saat boyunca Jodie^yi izleyeceksin deseniz, hiç ses çıkartmadan kabul edebilirim ki kendisi en sevdiğim oyunculardandır ancak onun yalnız ve korkmuş bir kadından süper kahraman kılığına bürünmesini filmin temel konusu yapıyorsanız canımı sıkabilirsiniz.. Erica karakterinin evine döndüğü zaman dışarı çıkma denemelerinde fiziksel olarak verilen psikolojik gerilim gerçekten acınası derecede kötü, bu kadar iyi bir oyuncun varken bize kamera ve ışık ile çaresizliğin korkusunu anlatmaya çalışıyorsan ne yaptığını pek bilmiyorsun demektir.. Ayrıca adaleti kendi ellerine alan ve polise yardımcı olduğu düşünülen karakterler hem sinema hem de televizyon için çok eski bir konu, bu yüzden bu konuları işlerken kalıpların biraz daha dışına çıkmalısınız.. Belki Boondock Saints gibi bir anlatımla bu olayı çizgi roman tadında açıklayabilirsiniz, ya da Dexter gibi muhteşem bir karakter yapımına çevirebilirsiniz.. Ama herkesin bildiği ve durduğu yeri kestiremediği bu kişisel adalet konusunda bu kadar yüzeysel bir anlatımla pek başarı elde edemezsiniz.. Senaryo o kadar zayıf ki ölümlerde ellerin titremesi fikrini bile sözlü olarak dile getiriyor, bunu anlatmanın onca yolu varken karakterimiz kendi kendine bunu sormak zorunda kalıyor..

Kısaca hiçbir şey yeni değil, anlatım ve senaryo son derece zayıf.. Hedeflenen gişeyse onun için de tempo son derece düşük.. Yönetmenin ne yapmaya çalıştığını anlamadım ama sanırım Jordan, Jodie^ye fazla güvenmiş.. Güveninde haksız sayılmaz aslında, filmi yine çok iyi kaldırmış ve izlenilebilir kılmış Foster, yoksa ucuz senaryosu ve klişeleri ile yarıda bırakıp çıkılabilir..

1 yorum